داستان کوتاه / اجتماعیShort Stories / Social
Küslük
Neyin üzerine olduğunu bilmiyorum. Büyükannemle küstüm. Aslında biliyorum ama sebebi öylesine tatsızdı ki hatırlamaya utanıyorum. Gençtim, çok gençtim ve belki de fazla alıngandım.
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Neyin üzerine olduğunu bilmiyorum.
Büyükannemle küstüm.
Aslında biliyorum ama sebebi öylesine tatsızdı ki hatırlamaya utanıyorum. Gençtim, çok gençtim ve belki de fazla alıngandım.
Büyükanneme “Nene” derdik. Nene bir şey söyledi, ben de bir şey söyledim. Belki sesimi yükselttim, bunu gerçekten hatırlamıyorum. Ama sonra eşyalarımı alıp Tahran'a doğru yola çıktığımı hatırlıyorum.
Giderken arkama bile bakmadım.
Bütün haklılığı kendime veriyordum. Ve belki içimden bu küslüğe seviniyordum bile.
İnsan gençken insanların hep var olacağını sanır;
anneler, babalar, büyükanneler, çocuklar, kardeşler ve sevdiğin herkes evin bir parçasıdır. Duvar nasıl varsa, avlu nasıl varsa, ağaç nasıl varsa, onlar da öyle vardır.
Kendi kendime dedim ki:
“Haftaya gelirim. Küslüğüm de biter.”
Ama haftaya ben gelmedim; deprem geldi.
Şehir yerle bir oldu.
Haber gelince neye kırıldığımı artık hatırlamıyordum. Sadece oraya yetişmek istiyordum.
Vardığımda aklımdaki ev olan yer artık ev değildi.
Topraktı.
Taştı.
Yıkılmış duvarlardı.
Sevdiklerinin adını haykıran insanlardı.
Kürekle, kazmayla ve bazen tırnaklarıyla toprağı kenara iten ellerdi.
Ben de aramaya başladım.
Büyükannemi.
Kenara ittiğim her enkaz parçasında içimden belki yaşıyordur diyordum.
Belki sesimi duyar.
Belki şimdi elinden tutup onu çıkarırım.
Ama onu bulduğumda sesim artık hiçbir yere ulaşmıyordu.
Onu enkazın altından kendim çıkardım.
Birkaç gün önce evinin kapısını öfkeyle kapatan eller, o gün yüzündeki toprağı sildi.
Ona baktım.
Bin sözüm vardı.
Demek istedim ki:
“Nene, …”
Demek istedim ki:
…
Demek istedim ki:
…
Ama artık hiçbir kelimenin faydası yoktu.
Sonra onu gömdük.
O günden bu yana yıllar geçti.
O günden aklımda pek çok şey soldu; sesler, yüzler, hatta bazı anlar.
Ama bir şey hâlâ aynı netlikte duruyor:
Büyükannemle küsüp gittim, haftaya döneceğimi sanarak.
O gün anladım ki bazı küslükler yarına bırakılmamalı.
Yıllardır kimseyle küsmüyorum.
Hep fırsat olduğunu düşünürüz.
Telefon etmek için.
Sarılmak için.
“Affet” demek için.
“Seni seviyorum” demek için.
Ama ben fırsatın her zaman olmadığını anladım.
Bu bir hikâye değildi; kendi hayatımın gerçek bir parçasıydı.