داستان کوتاه / اجتماعیShort Stories / Social
Mucize Satan Sokak
Sıra bana geldiğinde kapının ardındaki kadın, “Kendi adını, annenin adını ve kızının adını bu kâğıda yaz,” dedi. Elim titriyordu. Üç saattir plastik bir sandalyede oturuyordum.
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Sıra bana geldiğinde kapının ardındaki kadın dedi ki:
“Kendi adını, annenin adını ve kızının adını bu kâğıda yaz.”
Elim titriyordu.
Üç saattir plastik bir sandalyede oturuyordum.
Yanımda farklı şehirlerden gelmiş kadınlar vardı; yorgun gözler ve sanki son nefesini veren umutlarla.
Bir kadın da bu muskacının mucizelerini ve tuhaf işlerini anlatıyordu.
Biri koca için gelmişti.
Biri muhabbet tılsımı için.
Biri kısmetinin açılması için.
Birkaç erkek de vardı, onlarla konuşmadım.
Cep telefonu ve internet çağında hâlâ burada, remmalların ve muskacıların kuyruğunda, plastik sandalyelerde oturduğumuza inanamıyordum.
Gülsem mi ağlasam mı bilemedim.
Altı aydır kızım iyi değildi. Geceleri uyumuyor, kimseyle konuşmuyor, bazen saatlerce bir noktaya bakıp kalıyordu. Doktor ve danışman gözetimindeydi, ama iyileşmesi yavaş ve yıpratıcı ilerliyordu.
Bir gün komşumuz dedi ki:
“Bunlar her zaman hastalık değildir. Belki büyü yapılmıştır.”
İnsan çaresiz kaldığında bu tek cümle bin mantıklı gerekçeden daha güçlüdür.
İçeri girdim.
Odaya üzerlik, tütsü, ter ve çorap kokusu yayılmıştı.
Alçak bir masanın arkasında yere oturmuş bir adam vardı. Önünde birkaç sarı kâğıt duruyordu. Adlara baktı, bir kitabı karıştırdı, benim göremediğim biriyle anlaşılmaz bir dilde mırıldanarak konuştu, birkaç kâğıda üfledi ve dedi ki:
“Kızının işi ağır.”
Dedim ki:
“Ne demek?”
Dedi ki:
“Ona ağır bir büyü bağlamışlar.”
Boğazım kurudu.
Dört kâğıt verdi.
“Bunu yak.
Bunu nehrin suyuna at.
Bunu koluna bağla.
Bunu da yedi gece yastığının altına koy.”
Hepsini yaptım.
Yedi gece.
On dört gece.
Bir ay.
Hiçbir şey olmadı.
“Kızım ise danışmanlığın sürmesi, ailenin desteği ve normal hayata dönmesiyle yavaş yavaş iyileşiyordu.”
Bir süre sonra o kadınlardan birkaçını aradım.
Hâlâ gidiyorlardı.
Hâlâ para veriyorlardı.
Hâlâ umutluydular.
“Peki ne oldu?” diye sorduğumda çoğu zaman duraksıyorlardı.
Sonra diyorlardı ki:
“Devam etmem gerektiğini söyledi.”
Hiçbiri yüksek sesle “Sonuç alamadım,” demek istemiyordu.
Sanki yenilgiyi itiraf etmek kendini kandırmaktan daha zordu.
Ama ben söyledim.
Ben hata yaptım.
Muskacıların en büyük sırrı belki de budur:
Başarısızlıkları hiçbir yere kaydedilmez.
Sonuç alamayanlar susar;
ama muskacılar sokağının kiralık ağızlarının anlattığı “sonuç aldım” hikâyesi ağızdan ağıza dolaşır.
Ve bütün bu süre boyunca bu işten kesin kazançlı çıkan tek kişi muskacının kendisidir.