داستان کوتاه / اجتماعیShort Stories / Social
Elti
Kocamın ailesine girdiğim ilk günden beri eltim Nahid'in beni sevmediğini hissettim. Bir şey söylediğinden değil. Hayır. Hep gülümserdi.
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Kocamın ailesine girdiğim ilk günden beri eltim Nahid'in beni sevmediğini hissettim.
Bir şey söylediğinden değil.
Hayır.
Hep gülümserdi.
Ama bazı gülümsemeler kaş çatmaktan beterdir.
Biri elbisemi övse
derdi ki:
“Bende de aynı model var, tabii biraz daha şık.”
Kaynanam yemeğimi övse
derdi ki:
“Ben daha az yağ koyuyorum.”
Kocam bana çiçek alsa, birkaç gün sonra Nahid daha büyük bir buketin fotoğrafını hikâyesinde paylaşırdı.
Yanıldığıma kendimi ikna ediyordum.
Kaynanamın doğum gününe kadar.
Kaynanama bir şal almıştım;
ne pahalıydı ne de özel.
Sadece bu rengi sevdiğini biliyordum.
Paketi açınca şalı hemen başına attı ve dedi ki:
“Bu rengi çok sevdiğimi nereden bildin?”
Gülümsedim.
Daha bir şey söylememiştim ki Nahid dedi ki:
“Anne, benim hediyemi daha açmadın.”
Kutusunu açtılar.
İçinde altın vardı.
Herkes dedi ki:
“Vay Nahid… ne kadar güzel.”
Ben de övdüm.
Ama Nahid onca insanın ortasında bana sadece bir an baktı.
O bir an yetti.
O günden sonra ben de oyuna girdim.
O koltuk değiştiriyordu, ben perde alıyordum.
Ben yurt içinde tatile gittim, o yurt dışına gitti.
Her güzel haberi herkesten önce Nahid'in duymasını istiyordum.
Yavaş yavaş korktum.
Artık neyi kendim için, neyi sadece onu yenmek için istediğimi bilmediğimi anladım.
Bir süre geçti.
Ta ki bir geceye kadar.
Bir davetten sonra
çantamı almak için odaya geri döndüm.
Nahid oradaydı.
Yalnız.
Ağlıyordu.
Dedim ki:
“Ne oldu?”
Başını kaldırıp dedi ki:
“Senden nefret ettiğimi mi sanıyorsun?”
Cevap vermedim.
Dedi ki:
“Geldiğin günden beri herkes beni seninle kıyasladı. Bak ne kadar sakin, ne kadar güler yüzlü, kocası onu ne kadar seviyor diyorlardı…”
Sonra daha sakin bir sesle dedi ki:
“Seninle yarışmıyordum… sadece hâlâ görüldüğümü kanıtlamak istiyordum.”
Neden bilmiyorum ama içim burkuldu.
Çünkü birden benim de uzun zamandır görülmek için savaştığımı anladım.
İki fincan çay doldurdum.
Birini önüne koyup dedim ki:
“İşin en komik tarafı ne biliyor musun?”
Dedi ki:
“Ne?”
Dedim ki:
“Ben hep senin benden daha mutlu olduğunu sanıyordum.”
Birkaç saniye bana baktı.
Sonra ikimiz de güldük.
O gece kız kardeş olacağımıza söz vermedik.
Bir daha hiç kıskanmayacağımıza da söz vermedik.
Sadece artık iki elti değildik.
Bir yarıştan yorulmuş
iki kadındık.
O geceden sonra
daha çok dost olduk.