داستان کوتاه / اجتماعیShort Stories / Social
جاری
از همان روزی که وارد خانواده شوهرم شدم، حس کردم ناهید، جاریام، مرا دوست ندارد. نه اینکه چیزی بگوید. نه. همیشه لبخند میزد.
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
از همان روزی که وارد خانواده شوهرم شدم، حس کردم ناهید، جاریام، مرا دوست ندارد.
نه اینکه چیزی بگوید.
نه.
همیشه لبخند میزد.
اما بعضی لبخندها از اخم بدترند.
اگر کسی از لباسم تعریف میکرد،
میگفت:
«منم همین مدل رو البته یکم شیکتر دارم.»
اگر مادرشوهرم از غذام تعریف میکرد،
میگفت:
«من کمتر روغن میزنم.»
اگر شوهرم برایم گل میخرید، چند روز بعد ناهید عکس یک دستهگل بزرگتر استوری میکرد.
خودم را قانع میکردم که دارم اشتباه میکنم.
تا تولد مادرشوهرم.
برای مادرشوهرم یه شال خریدم؛
نه گران بود، نه خاص.
فقط میدونستم این رنگ را دوست دارد.
وقتی بسته را باز کرد، شال را همانجا روی سرش انداخت و گفت:
«تو از کجا فهمیدی من عاشق این رنگم؟»
لبخند زدم.
هنوز چیزی نگفته بودم که ناهید گفت:
«مامان، هدیه منو هنوز باز نکردی.»
جعبهاش را باز کردند.
داخلش طلا بود.
همه گفتند:
«وای ناهید… چقدر قشنگه.»
من هم تعریف کردم.
اما ناهید وسط اون همه آدم، فقط یک لحظه به من نگاه کرد.
همان یک لحظه کافی بود.
از آن روز، منم وارد بازی شدم.
مبل عوض میکرد، من پرده میخریدم.
من سفر داخلی رفتم، اون خارجی رفت.
هر اتفاق خوب، دلم میخواست قبل از همه ناهید بشنود.
کمکم ترسیدم.
فهمیدم دیگر نمیدانم چه چیزی را برای خودم میخواهم و چه چیزی را فقط برای شکست دادن او.
مدتی گذشت.
تا یک شب.
بعد مهمانی،
برای برداشتن کیفم برگشتم داخل اتاق.
ناهید آنجا بود.
تنها.
گریه میکرد.
گفتم:
«چی شده؟»
سرش را بالا آورد و گفت:
«فکر میکنی من ازت بدم میآد؟»
جواب ندادم.
گفت:
«از روزی که اومدی، همه منو با تو مقایسه کردن. میگفتن ببین چقدر آرومه، چقدر خوشاخلاقه، چقدر شوهرش دوسش داره…»
بعد آرامتر گفت:
«من با تو مسابقه نمیدادم… فقط میخواستم ثابت کنم هنوز دیده میشم.»
نمیدانم چرا، ولی دلم گرفت.
چون ناگهان فهمیدم من هم مدتها بود برای دیده شدن میجنگیدم.
دو فنجان چای ریختم.
یکی را گذاشتم جلوش و گفتم:
«میدونی خندهدارترین قسمت ماجرا چیه؟»
گفت:
«چی؟»
گفتم:
«من همیشه فکر میکردم تو از من خوشبختتری.»
چند ثانیه نگاهم کرد.
بعد هر دو خندیدیم.
آن شب قول ندادیم خواهر هم باشیم.
قول هم ندادیم دیگر هیچوقت حسادت نکنیم.
فقط دو تا جاری نبودیم.
دو تا زن بودیم
که از یک مسابقه خسته شده بودند.
از آن شب به بعد،
بیشتر رفیق شدیم.