داستان کوتاه / اجتماعیShort Stories / Social
چهاردهسالگی من
روز عروسیام، معلم ریاضی پیغام داد: «مریم، فردا امتحان داریم. غیبت نکنی.» چهارده سالم بود. لباس سفیدم روی زمین کشیده میشد و کفشهایم پاشنههایی داشت که راه رفتن با آنها را بلد نبودم.
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
روز عروسیام، معلم ریاضی پیغام داد: «مریم، فردا امتحان داریم. غیبت نکنی.»
چهارده سالم بود. لباس سفیدم روی زمین کشیده میشد و کفشهایم پاشنههایی داشت که راه رفتن با آنها را بلد نبودم.
مادرم سنجاقی به موهایم زد و گفت: «خوشبخت میشی دخترم.»
پرسیدم: «پس امتحانم چی؟»
گفت: «امتحان ولش کن مادر از فردا دیگه زندگی واقعی شروع میشه.»
ناصر سیوهشتساله بود؛ مغازه داشت، خانه داشت و وقتی حرف میزد، همه ساکت میشدند. شب خواستگاری برایم یک عروسک خریده بود. همان شب پدرم گفته بود: «دخترم ناصر مرد محترمیه. قدرشو بدون.»
سر سفره عقد، وقتی پرسیدند «عروس خانم وکیلم؟»، به چشمهای مادرم نگاه کردم. کسی نگفته بود اگر دلم نخواهد، چه باید بگویم. بار سوم صدای «بله» را شنیدم؛ انگار که از دهان دیگری بیرون آمده باشد.
ناصر کتکم نزد. فریاد هم نمیکشید. فقط آرام، چیزهایی را از زندگیام حذف میکرد.
اول مدرسه را.
بعد دوستهایم را.
بعد کتابهایی را که میگفت به درد زن خانهدار نمیخورند.
یک بار از پنجره همکلاسیهایم را دیدم. کیفهایشان روی دوششان بالا و پایین میرفت. صدایشان زدم.
ناصر گفت: «مریم، زشته. تو دیگه بچه نیستی.»
اما وقتی نظرش را درباره خرید خانه جدید پرسیدم، خندید: «تو هنوز بچهای. از این چیزها سر درنمیاری.»
آن شب فهمیدم هر وقت میخواستند چیزی از من بگیرند، بزرگ بودم؛ و هر وقت میخواستم چیزی انتخاب کنم، کوچک.
سالها گذشت. گاهی خواب میدیدم پشت نیمکت نشستهام. وقتی بیدار میشدم، کنار اجاق میایستادم و دلم برای زندگیای تنگ میشد که فرصت تجربهاش را نداشتم.
یک روز دخترم با چشمانی سرخ از مدرسه برگشت.
گفت: «دوستم الهام دیگه نمیآد کلاس. قراره شوهرش بدن.»
پرسیدم: «خودش میخواد؟»
سر تکان داد: «نه. امروز دفترش رو بهم داد. گفت دیگه لازمم نمیشه.»
کشوی قدیمی را باز کردم. دفتر ریاضی خودم هنوز آنجا بود؛ صفحه آخرش، مسئلهای نیمهتمام مانده بود.
فردا دست دخترم را گرفتم و به مدرسه رفتیم. به معلم گفتم میخواهم با خانواده الهام حرف بزنم و ببینم چطور میشود کمکش کرد.
در راه برگشت، دخترم پرسید:
«مامان، تو چند سالت بود که عروس شدی؟»
گفتم: «همسن تو.»
مدتی نگاهم کرد. بعد دستم را محکمتر گرفت.
آن روز برای نخستین بار حس کردم کسی فهمیده چه چیزی را از من گرفتهاند.