داستان کوتاه / اجتماعیShort Stories / Social
آخرین خنده نیره
آخرین چیزی که از نیره به یاد دارم، خندهاش است. هجدهساله بودم و نیره هفدهساله. دوست خواهرم بود و در مدرسه رضوانِ خیابان آذربایجان تهران درس میخواند. چشم و ابروی مشکی داشت، مژههای بلند، بینی خوشفرم و لبهایی کمی برجسته. …
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
آخرین چیزی که از نیره به یاد دارم، خندهاش است.
هجدهساله بودم و نیره هفدهساله. دوست خواهرم بود و در مدرسه رضوانِ خیابان آذربایجان تهران درس میخواند. چشم و ابروی مشکی داشت، مژههای بلند، بینی خوشفرم و لبهایی کمی برجسته. زیبا بود، اما آنچه دلم را برده بود، مهربانی و خندههایش بود.
عاشقش بودم؛ با تمام شور و بیقراری آن سن.
آخرین بار به بهانه دیدن خواهرم به خانه ما آمد. هر دو میدانستیم بهانه است. برای مادرم گلدانی آورده بود. آن روز دستش را نشانم داد. حرف K، اول اسم من، روی دستش خالکوبی شده بود.
گفتم: «دیوونهای به خدا!»
و هر دو خندیدیم.
نمیدانستم دارم آخرین تصویر او را در حافظهام ثبت میکنم.
چندی بعد، نیره برای تولد مادرش یک رژ لب خرید. در مدرسه کیفش را گشتند و پیدایش کردند. ناظم مدرسه، خانم رمقی، زنی بود که خود را مؤمن میدانست؛ من اما رفتارش را سنگدلانه میدیدم. همیشه گمان میکردم شادابی و زیبایی نیره هم آزارش میدهد.
آنطور که بعدها شنیدم، آن روز نیره را تحقیر کرده و گفته بود:
«تو انگل اجتماع هستی. برو خودت رو آتیش بزن.»
نیره به خانه برگشت، روی خودش نفت ریخت و خودش را آتش زد.
هنوز هم نوشتن این جمله سخت است: دختری که آنهمه دوستش داشتم، در آتش سوخت.
سیزده روز در بیمارستان بستری بود.
نتوانستم حتی یک بار ببینمش. خانوادهاش از رابطه ما خبر نداشتند. آن روزها نمیشد بهآسانی گفت عاشق دخترشان هستی؛ حتی اگر او روی تخت بیمارستان با مرگ دستوپنجه نرم میکرد.
سیزده روز با ترس و امید گذشت، بیآنکه بتوانم کنارش باشم.
بعد خبر رسید: نیره مُرد.
من نه فرصت خداحافظی پیدا کردم، نه توانستم آشکارا برایش عزاداری کنم. از غصه به جبهه رفتم؛ نه به شوق جنگ. جرئت خودکشی نداشتم و ته دلم میخواستم شاید آنجا کشته شوم.
اما زنده برگشتم.
جنگ تمام شد. زندگی ادامه یافت. موهایم سفید شد. نیره همان هفدهسالهای ماند که فرصت بزرگ شدن از او گرفته شد.
گاهی میپرسم اگر به جای تحقیر، کسی حرفش را شنیده بود، آیا امروز زنده بود؟ نمیدانم. فقط میدانم یک رژ لب، هدیه تولد مادرش بود، نه جرمی که سزاوار شکستن روح یک نوجوان باشد.
حالا نزدیک به چهل سال گذشته است.
هنوز وقتی چشمهایم را میبندم، نیره را میبینم که دستش را جلو آورده و با شوق حرف K را نشانم میدهد.
میگویم: «دیوونهای به خدا!»
و هر دو میخندیم.
کاش میدانستم آخرین بار است که میبینمش.
کاش بغلش میکردم، میبوسیدمش، محکم در آغوش میگرفتم و به او میگفتم چقدر دوستش دارم.
اما من هجده سالم بود. خیال میکردم برای همه اینها هنوز یک عمر فرصت داریم.
نه خداحافظی کردیم، نه حرفی از رفتن زدیم. فقط خندیدیم.
و چه کسی فکر میکرد آن خنده، آخرین خاطره من از نیره باشد؟
کاش میدانستم…
اما خیلی زود، دیر شد.