داستان کوتاه / اجتماعیShort Stories / Social
Nire'nin Son Kahkahası
Nire'den hatırladığım son şey kahkahasıdır. Ben on sekiz yaşındaydım, Nire on yedi. Kız kardeşimin arkadaşıydı ve Tahran'ın Azerbaycan Caddesi'ndeki Rıdvan Okulu'nda okuyordu. Kara gözlü, kara kaşlıydı; uzun kirpikleri, biçimli bir burnu ve hafifçe dolgun dudakları vardı. Güzeldi, ama gönlümü çalan …
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Nire'den hatırladığım son şey kahkahasıdır.
Ben on sekiz yaşındaydım, Nire on yedi. Kız kardeşimin arkadaşıydı ve Tahran'ın Azerbaycan Caddesi'ndeki Rıdvan Okulu'nda okuyordu. Kara gözlü, kara kaşlıydı; uzun kirpikleri, biçimli bir burnu ve hafifçe dolgun dudakları vardı. Güzeldi, ama gönlümü çalan şey şefkati ve kahkahalarıydı.
Ona âşıktım; o yaşın bütün coşkusu ve huzursuzluğuyla.
Son kez kız kardeşimi görme bahanesiyle bize geldi. İkimiz de bunun bahane olduğunu biliyorduk. Anneme bir saksı çiçek getirmişti. O gün bana elini gösterdi. Adımın ilk harfi olan K, eline dövme yaptırılmıştı.
Dedim ki: “Vallahi delisin!”
Ve ikimiz de güldük.
Hafızama onun son görüntüsünü kaydettiğimi bilmiyordum.
Bir süre sonra Nire annesinin doğum günü için bir ruj aldı. Okulda çantasını aradılar ve ruju buldular. Okulun müdür yardımcısı Remaki Hanım kendini mümin sayan bir kadındı; ben ise davranışını acımasız buluyordum. Nire'nin canlılığının ve güzelliğinin de onu rahatsız ettiğini hep düşünürdüm.
Sonradan duyduğuma göre o gün Nire'yi aşağılamış ve şöyle demişti:
“Sen toplumun asalağısın. Git kendini yak.”
Nire eve döndü, üzerine gaz yağı döktü ve kendini yaktı.
Bu cümleyi yazmak hâlâ zor: O kadar sevdiğim kız ateşte yandı.
On üç gün hastanede yattı.
Onu bir kez bile göremedim. Ailesinin ilişkimizden haberi yoktu. O günlerde kızlarına âşık olduğunu kolayca söyleyemezdin; hastane yatağında ölümle pençeleşiyor olsa bile.
On üç gün korku ve umutla geçti, yanında olamadan.
Sonra haber geldi: Nire öldü.
Ne vedalaşma fırsatı bulabildim ne de onun için açıkça yas tutabildim. Kederden cepheye gittim; savaş hevesinden değil. İntihar etmeye cesaretim yoktu ve içten içe belki orada öldürülürüm diye umuyordum.
Ama sağ döndüm.
Savaş bitti. Hayat devam etti. Saçlarım ağardı. Nire ise büyüme fırsatı elinden alınmış o on yedi yaşındaki kız olarak kaldı.
Bazen soruyorum: Biri onu aşağılamak yerine dinleseydi bugün yaşıyor olur muydu? Bilmiyorum. Sadece biliyorum ki bir ruj, annesine doğum günü hediyesiydi; bir gencin ruhunu kırmayı hak eden bir suç değil.
Şimdi neredeyse kırk yıl geçti.
Hâlâ gözlerimi kapattığımda Nire'yi elini uzatıp heyecanla bana K harfini gösterirken görüyorum.
Diyorum ki: “Vallahi delisin!”
Ve ikimiz de gülüyoruz.
Keşke onu son kez gördüğümü bilseydim.
Keşke ona sarılsaydım, onu öpseydim, sımsıkı kucaklasaydım ve onu ne kadar sevdiğimi söyleseydim.
Ama on sekiz yaşındaydım. Bütün bunlar için önümüzde koca bir ömür olduğunu sanıyordum.
Ne vedalaştık ne de gitmekten söz ettik. Sadece güldük.
Ve o kahkahanın Nire'den kalan son hatıram olacağını kim düşünürdü?
Keşke bilseydim…
Ama çok çabuk, çok geç oldu.