داستان کوتاه / اجتماعیShort Stories / Social
On Dört Yaşım
Düğün günümde matematik öğretmenim haber gönderdi: “Meryem, yarın sınavımız var. Sakın gelmemezlik etme.” On dört yaşındaydım. Beyaz gelinliğim yerlerde sürünüyordu, ayakkabılarımın ise nasıl yürüneceğini bilmediğim topukları vardı.
- 1 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Düğün günümde matematik öğretmenim haber gönderdi: “Meryem, yarın sınavımız var. Sakın gelmemezlik etme.”
On dört yaşındaydım. Beyaz gelinliğim yerlerde sürünüyordu, ayakkabılarımın ise nasıl yürüneceğini bilmediğim topukları vardı.
Annem saçıma bir firkete taktı ve “Mutlu olacaksın kızım,” dedi.
Sordum: “Peki ya sınavım?”
Dedi ki: “Sınavı boş ver kızım, yarından itibaren gerçek hayat başlıyor.”
Nasır otuz sekiz yaşındaydı; dükkânı vardı, evi vardı ve konuştuğunda herkes susardı. İsteme gecesi bana bir oyuncak bebek almıştı. Aynı gece babam “Kızım, Nasır saygın bir adam. Kıymetini bil,” demişti.
Nikâh sofrasında “Gelin hanım, vekil miyim?” diye sorduklarında annemin gözlerine baktım. İstemezsem ne demem gerektiğini kimse söylememişti. Üçüncüsünde “evet” sesini duydum; sanki başka birinin ağzından çıkmıştı.
Nasır beni dövmedi. Bağırmazdı da. Sadece sessizce hayatımdan bazı şeyleri siliyordu.
Önce okulu.
Sonra arkadaşlarımı.
Sonra ev kadınının işine yaramaz dediği kitapları.
Bir kez pencereden sınıf arkadaşlarımı gördüm. Çantaları omuzlarında inip kalkıyordu. Onlara seslendim.
Nasır dedi ki: “Meryem, ayıp. Artık çocuk değilsin.”
Ama yeni ev alma konusunda fikrini sorduğumda güldü: “Sen hâlâ çocuksun. Bu işlerden anlamazsın.”
O gece anladım ki benden bir şey almak istediklerinde büyüktüm; bir şey seçmek istediğimde ise küçük.
Yıllar geçti. Bazen rüyamda sırada oturduğumu görürdüm. Uyandığımda ocağın başında durur, hiç yaşama fırsatı bulamadığım bir hayatı özlerdim.
Bir gün kızım okuldan gözleri kızarmış döndü.
Dedi ki: “Arkadaşım İlham artık derse gelmeyecek. Onu evlendireceklermiş.”
Sordum: “Kendisi istiyor mu?”
Başını salladı: “Hayır. Bugün defterini bana verdi. Artık işine yaramayacağını söyledi.”
Eski çekmeceyi açtım. Kendi matematik defterim hâlâ oradaydı; son sayfasında yarım kalmış bir problem duruyordu.
Ertesi gün kızımın elini tutup okula gittik. Öğretmene İlham'ın ailesiyle konuşup ona nasıl yardım edilebileceğini görmek istediğimi söyledim.
Dönüş yolunda kızım sordu:
“Anne, gelin olduğunda kaç yaşındaydın?”
Dedim ki: “Senin yaşında.”
Bir süre bana baktı. Sonra elimi daha sıkı tuttu.
O gün ilk kez birinin benden neyi aldıklarını anladığını hissettim.