داستان کوتاه / اجتماعیShort Stories / Social
کوچهای که معجزه میفروخت
نوبتم که شد، زن پشت در گفت: «اسم خودت، اسم مادرت و اسم دخترت رو روی این کاغذ بنویس.» دستم میلرزید. سه ساعت بود روی یک صندلی پلاستیکی نشسته بودم.
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
نوبتم که شد، زن پشت در گفت:
«اسم خودت، اسم مادرت و اسم دخترت رو روی این کاغذ بنویس.»
دستم میلرزید.
سه ساعت بود روی یک صندلی پلاستیکی نشسته بودم.
کنارم زنهایی بودند که از شهرهای مختلف آمده بودند؛ با چشمهایی خسته و امیدهایی که انگار آخرین نفسشان را میکشیدند.
زنی هم از معجزات و کارهای عجیب این دعانویس تعریف میکرد.
یکی برای شوهر رفته بود.
یکی برای طلسم محبت.
یکی برای باز شدن بخت.
چند مرد هم بودند که با آنها حرف نزدم.
باورم نمیشد در عصر موبایل و اینترنت، هنوز ما اینجا نشستهایم؛ در صف رمالی و دعانویسی، روی صندلیهای پلاستیکی.
نمیدانستم بخندم یا گریه کنم.
شش ماه بود حال دخترم خوب نبود. شبها نمیخوابید، با کسی حرف نمیزد، گاهی ساعتها به یک نقطه خیره میماند. زیر نظر دکتر و مشاور بود، اما بهتر شدنش آرام و طاقتفرسا پیش میرفت.
یک روز همسایهمان گفت:
«این چیزا همیشه بیماری نیست. شاید طلسم شده.»
وقتی آدم درمانده باشد، همین یک جمله، از هزار دلیل منطقی قویتر است.
رفتم داخل.
بوی اسپند، عود، عرق بدن و جوراب توی اتاق پیچیده بود.
مردی روی زمین پشت میزی کوتاه نشسته بود. چند کاغذ زرد جلویش بود. اسمها را نگاه کرد، کتابی ورق زد، زیر لب به زبانی نامفهوم با کسی که من نمیدیدم حرف زد، روی چند کاغذ فوت کرد و گفت:
«کار دخترت سنگینه.»
گفتم:
«یعنی چی؟»
گفت:
«دعای سنگین براش بستن.»
گلویم خشک شد.
چهار تا کاغذ داد.
«این رو بسوزون.
این رو بنداز توی آب رودخونه.
این رو ببند به بازوش.
این یکی رو هم هفت شب بذار زیر بالش.»
همه را انجام دادم.
هفت شب.
چهارده شب.
یک ماه.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
«دخترم اما کمکم، با ادامهی مشاوره، حمایت خانواده و برگشتن به زندگی عادی، بهتر میشد.»
مدتی بعد به چند نفر از همان زنها زنگ زدم.
هنوز میرفتند.
هنوز پول میدادند.
هنوز امیدوار بودند.
وقتی میپرسیدم «پس چی شد؟»، معمولاً مکث میکردند.
بعد میگفتند:
«گفته باید ادامه بدم.»
هیچکس دلش نمیخواست با صدای بلند بگوید:
«جواب نگرفتم.»
انگار اعتراف به شکست، از خود فریب خوردن سختتر بود.
من اما گفتم.
من اشتباه کردم.
بزرگترین راز دعانویسها شاید همین باشد:
شکستهایشان جایی ثبت نمیشود.
آدمهایی که نتیجه نمیگیرند، ساکت میشوند؛
اما روایتِ «جواب گرفتم» مزدبگیران کوچه دعانویسها دهانبهدهان میچرخد.
و در تمام این مدت، تنها کسی که حتماً از ماجرا سود میبرد، خود دعانویس است.