داستان کوتاه / اجتماعیShort Stories / Social
قهر
نمیدانم سر چه بود. با مادربزرگم قهر کردم. البته میدانم اما آنقدر دلیلش بیمزه بود که از یادآوری آن خجالت میکشم. جوان بودم خیلی جوان و شاید بیش از حد حساس
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
نمیدانم سر چه بود.
با مادربزرگم قهر کردم.
البته میدانم اما آنقدر دلیلش بیمزه بود که از یادآوری آن خجالت میکشم. جوان بودم خیلی جوان و شاید بیش از حد حساس
به مادربزرگم میگفتیم «ننه». ننه یه چیزی گفت، من هم یه چیزی گفتم. شاید صدایم را بلند کردم، این واقعاً یادم نیست. ولی یادم هست بعد وسایلم را برداشتم و راه افتادم سمت تهران.
موقع رفتن حتی پشت سرم را نگاه نکردم.
تمام حق را به خودم میدادم. و در دلم شاید بابت این قهر خوشحالم هم بودم.
آدم وقتی جوانتر است خیال میکند آدمها همیشه هستند؛
مادرها، پدرها و مادربزرگها، فرزندان، خواهر و برادر و هر که دوسش داری جزئی از خانهاند. همانطور که دیوار هست، حیاط هست، درخت هست، آنها هم هستند.
با خودم گفتم:
«هفتهٔ بعد میآم. قهرم هم تموم میشه.»
اما هفتهٔ بعد من نیومدم زلزله اومد.
شهر ویران شد.
خبر که رسید، دیگر یادم نبود از چه چیزی ناراحت بودم. فقط میخواستم خودم را برسانم.
وقتی رسیدم، آن جایی که در ذهنم خانه بود، دیگر خانه نبود.
خاک بود.
سنگ بود.
دیوارهای فروریخته بود.
آدمهایی که اسم عزیزانشان را صدا میزدند.
دستهایی که با بیل و کلنگ و گاهی با ناخن، خاک را کنار میزدند.
من هم شروع کردم به گشتن.
دنبال مادربزرگم.
هر تکه آوار را که کنار میزدم، در دلم میگفتم شاید زنده باشد.
شاید صدایم را بشنود.
شاید همین حالا دستش را بگیرم و بیرونش بیاورم.
اما وقتی پیدایش کردم، دیگر صدایم به جایی نمیرسید.
خودم او را از زیر آوار بیرون آوردم.
همان دستهایی که چند روز قبل با عصبانیت در خانهاش را بسته بودند، آن روز خاک را از روی صورتش کنار زدند.
نگاهش کردم.
هزار حرف داشتم.
میخواستم بگویم:
«ننه، …»
میخواستم بگویم:
…
میخواستم بگویم:
…
اما دیگر هیچ کلمهای فایده نداشت.
بعد دفنش کردیم.
سالها از اون روز گذشته.
خیلی چیزها از آن روز در ذهنم کمرنگ شده؛ صداها، چهرهها، حتی بعضی لحظهها.
اما یک چیز هنوز همانقدر واضح مانده است:
من با مادربزرگم قهر کردم و رفتم، با این خیال که هفتهٔ بعد برمیگردم.
از آن روز فهمیدم بعضی قهرها را نباید به فردا سپرد.
سالهاست با کسی قهر نمیکنم.
همیشه فکر میکنیم فرصت هست.
برای تلفن زدن.
برای در آغوش گرفتن.
برای گفتن «ببخش».
برای گفتن «دوستت دارم».
اما من فهمیدم همیشه فرصت نیست.
این قصه نبود قسمتی واقعی از زندگی خودم بود.