داستان کوتاه / تاریخیShort Stories / Historical
Firdevsî'nin Son Durağı
Firdevsî yatağında uzanıyordu; nefesi her an biraz daha kısalıyordu. Kızı yatağın yanında oturmuş, babasının ellerini avuçlarında sımsıkı tutuyordu.
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Firdevsî yatağında uzanıyordu; nefesi her an biraz daha kısalıyordu.
Kızı yatağın yanında oturmuş, babasının ellerini avuçlarında sımsıkı tutuyordu.
Yaşlı adam gözlerini açtı.
Dedi ki:
“Bahçeyi suladın mı?”
Kız acı acı gülümsedi.
“Bu günlerde bile bahçeyi mi dert ediyorsun?”
Firdevsî usulca dedi ki:
“İnsan hayatının son nefeslerinde her şeyden çok basit şeyleri özler.”
Biraz sustu.
Sonra gözlerini tavana dikip dedi ki:
“Yıllarca kendime şunu dedim: Şehname kalırsa yeter.”
Kız sordu:
“Ya şimdi?”
Babası ona baktı.
“Şimdi de aynısını söylüyorum.”
Kız elini daha sıkı tuttu.
“Baba… insanlar seni unutmayacak.”
Firdevsî solgun bir şekilde gülümsedi.
“Biliyorum. Kalmayı hak eden bir yazı kendi yolunu bulur.”
Biraz durup ekledi:
“Adımın Şehname'den ayrılacağını sanmıyorum. Şehname kaldıkça adım da kalacak.”
Sonra gözlerini usulca kapadı.
Sabah, Firdevsî'nin ölüm haberi Tus'ta yayıldı.
İnsanlar geldi.
Naaşını omuzlarına alıp mezarlığa doğru götürdüler.
Daha mezara varmamışlardı ki bir adam öne çıktı.
Aynı şehirden Müslüman bir vaizdi.
Dedi ki:
“Bu adamı buraya gömmeyeceksiniz.”
İnsanların arasında bir uğultu koptu.
Biri sordu:
“Neden?”
Adam dedi ki:
“O bir Rafızîydi. Onun yeri Müslümanların mezarlığı değil.”
Firdevsî'nin kızı öne çıktı.
Gözleri ağlamaktan kızarmıştı.
Dedi ki:
“Bu adam bütün hayatı boyunca Tanrı'nın adını dilinden düşürmedi. Seni Tanrı'nın yerine yargılamakla kim görevlendirdi?”
Adam yüzünü çevirdi.
Dedi ki:
“Burada gömülmeyeceğini söyledim.”
Kız birkaç an babasının naaşına baktı.
Sonra usulca dedi ki:
“Onu geri götürün.”
“Şehname'nin Tanrı'sı ona daha iyi bir yer verecektir.”
Firdevsî'nin naaşını mezarlıktan geri getirdiler.
Tus'un sokaklarından geçip kendi bahçesine vardılar.
Yıllarca içinde dolaştığı o bahçe.
Gölgelerinde Şehname'nin beyitlerini yazdığı o ağaçlar.
Kız babasının yanına oturdu.
Bir avuç toprak aldı.
Ona bakıp dedi ki:
“Gördün mü baba?
Şehname de bu bahçe de senin yokluğuna dayanamadı.”
O gün bir adam Firdevsî'nin şehrin mezarlığında huzur bulmasına izin vermedi.
Bugün o adamın adını bile tam olarak bilmiyoruz.
Belki ondan ne bir mezar kaldı, ne bir iz, ne de bir hatıra.
Ama Firdevsî'nin adı ve şöhreti bin yıl sonra hâlâ dillerde.
Dünya durdukça adı parlayacak.