داستان کوتاه / تاریخیShort Stories / Historical
Ekmek Payını Yemeyen Adam
Kısa öykü | 1944 kışı | Bir Nazi zorunlu çalışma kampı. Yaşlı adamı ekmeğini yastığının altına saklarken ilk gördüğümde aklını kaçırdığını düşündüm.
- 1 dk okuma
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Kısa öykü | 1944 kışı | Bir Nazi zorunlu çalışma kampı
Yaşlı adamı ekmeğini yastığının altına saklarken ilk gördüğümde aklını kaçırdığını düşündüm.
Kampta insanlar bir lokma ekmek için birbirine giriyordu. Kemikleri yakan soğukta on iki saat çalışıyorduk ve geceleri öyle açtık ki rüyamızda bile yemek görüyorduk.
Ama yanımdaki yatakta uyuyan altmış yaşındaki Yakup her gece ekmek payının yarısını bir kenara ayırıyordu.
Bir gece sordum: “Neden yemiyorsun?”
Gülümsedi. “Oğlum için saklıyorum.”
Bir şey söylemedim.
Herkes oğlu Daniel'in iki ay önce kamptan götürüldüğünü ve bir daha dönmediğini biliyordu.
Birkaç gece sonra açlıktan uyuyamadığımda dedim ki: “Yakup, oğlun bir daha dönmeyecek.”
Bir süre tavana bakakaldı.
Sonra usulca dedi ki: “Biliyorum.”
Şaşırdım. “O zaman ekmekleri neden saklıyorsun?”
Dedi ki: “Çünkü bir zamanlar baba olduğumu unutmak istemiyorum.”
Başka bir şey sormadım.
Günler geçti.
Yakup daha da zayıfladı. Elleri titriyordu ve yürürken ayaklarını yerde sürüyordu.
Bir sabah mahkûmlar sayılırken yere düştü.
Gardiyan kalkması için bağırdı.
Kalkamadı.
O gün Yakup'u götürdüler ve onu bir daha görmedim.
Gece koğuşa döndüğümde yatağı boştu.
Yastığının altında içine birkaç parça kuru ekmek sarılmış bir bez parçası buldum.
Bezi yerine koymak istedim ki gözüm bir şeye takıldı.
Eski bir yün çorap.
Birkaç hafta önce yaralı ayaklarını örtmesi için Yakup'a verdiğim çorabın ta kendisi.
Çorabın içinde küçük bir kâğıt parçası vardı.
Titrek bir yazıyla şöyle yazıyordu:
“Sevgili Daniel'im,
seni kurtaramadım.
Ama yanımda senin yaşında bir genç uyuyor.
O da aç.
Yarın dönmezsem umarım bu ekmekler onu hayatta tutar.
Belki sana iyi bir baba olamadım.
Ama bir kez daha baba olmak istiyorum.”
Kâğıdı katladım.
Ekmeği yedim.
O kampta ilk kez yemek yerken ağladım.
O gece anladım ki Naziler insandan her şeyi alabilirdi; insanın kendisinin teslim etmeye razı olmadığı insanlık dışında.
Bu hikâye hayal ürünüdür ve belgelenmiş bir olayı anlattığını iddia etmez.