داستان کوتاه / تاریخیShort Stories / Historical
مردی که سهم نانش را نمیخورد
داستان کوتاه | زمستان ۱۹۴۴ | اردوگاه کار اجباری نازیها اولین بار که دیدم پیرمرد نانش را زیر بالش پنهان میکند، فکر کردم عقلش را از دست داده است.
- 2 دقیقه خواندن
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
داستان کوتاه | زمستان ۱۹۴۴ | اردوگاه کار اجباری نازیها
اولین بار که دیدم پیرمرد نانش را زیر بالش پنهان میکند، فکر کردم عقلش را از دست داده است.
در اردوگاه، آدمها برای یک تکه نان به جان هم میافتادند. ما دوازده ساعت در سرمای استخوانسوز کار میکردیم و شبها آنقدر گرسنه بودیم که حتی خواب غذا میدیدیم.
اما یاکوب، پیرمرد شصتسالهای که تخت کناری من میخوابید، هر شب نیمی از جیره نانش را کنار میگذاشت.
یک شب پرسیدم: «چرا نمیخوری؟»
لبخند زد. «برای پسرم نگه میدارم.»
چیزی نگفتم.
همه میدانستند پسرش، دانیل، دو ماه پیش از اردوگاه برده شده و دیگر بازنگشته بود.
چند شب بعد، وقتی از شدت گرسنگی نمیتوانستم بخوابم، گفتم: «یاکوب، پسرت دیگه برنمیگرده.»
مدتی به سقف خیره ماند.
بعد آرام گفت: «میدونم.»
تعجب کردم. «پس چرا نونها رو نگه میداری؟»
گفت: «چون نمیخوام فراموش کنم یه روز پدر بودم.»
دیگر چیزی نپرسیدم.
روزها گذشت.
یاکوب ضعیفتر شد. دستهایش میلرزید و موقع راه رفتن پاهایش را روی زمین میکشید.
یک صبح هنگام شمارش زندانیان، زمین خورد.
نگهبان فریاد زد بلند شود.
نتوانست.
آن روز یاکوب را بردند و دیگر ندیدمش.
شب، وقتی به آسایشگاه برگشتم، تختش خالی بود.
زیر بالش او یک تکه پارچه پیدا کردم که چند قطعه نان خشک در آن پیچیده شده بود.
خواستم پارچه را سر جایش بگذارم که چشمم به چیزی افتاد.
یک جوراب پشمی کهنه.
همان جورابی که چند هفته پیش به یاکوب داده بودم تا پاهای زخمیاش را بپوشاند.
داخل جوراب، تکه کاغذ کوچکی بود.
با خطی لرزان نوشته بود:
«دانیل عزیزم،
من نتوانستم تو را نجات بدهم.
اما پسر جوانی کنار من میخوابد که همسن توست.
او هم گرسنه است.
اگر فردا برنگشتم، امیدوارم این نانها زنده نگهش دارند.
شاید نتوانستم پدر خوبی برای تو باشم.
اما دلم میخواهد یک بار دیگر پدر باشم.»
کاغذ را تا کردم.
نان را خوردم.
برای اولین بار در آن اردوگاه، هنگام غذا خوردن گریه کردم.
آن شب فهمیدم نازیها میتوانستند همهچیز را از آدم بگیرند؛ جز انسانیتی را که خودش حاضر نبود تسلیم کند.
این داستان تخیلی است و ادعای بازگویی یک واقعه مستند را ندارد.