داستان کوتاه / تاریخیShort Stories / Historical
زنده ماند به عشق
بر اساس داستان واقعی ویکتور فرانکل هنوز هوا تاریک بود که زندانیان را از خواب بیدار کردند. برف روی زمین نشسته بود. مردان با لباسهای نازک و کفشهای پاره در صف ایستاده بودند. بعضی از شدت سرما میلرزیدند و بعضی …
- 2 دقیقه خواندن
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
بر اساس داستان واقعی ویکتور فرانکل
هنوز هوا تاریک بود که زندانیان را از خواب بیدار کردند.
برف روی زمین نشسته بود. مردان با لباسهای نازک و کفشهای پاره در صف ایستاده بودند. بعضی از شدت سرما میلرزیدند و بعضی دیگر حتی توان لرزیدن نداشتند.
ویکتور فرانکل سرش را پایین انداخته بود و راه میرفت.
مردی که کنارش بود، آهسته از همسرش حرف زد.
فرانکل چیزی نگفت.
اما یکدفعه تیلی را دید.
نه در جاده.
در ذهنش.
با همان صورت مهربان و لبخندی که اینهمه دلتنگش بود.
مدتها بود از همسرش خبری نداشت.
دلش میخواست فقط یک بار دیگر صدایش را بشنود.
در خیال صدایش زد.
تیلی برگشت و نگاهش کرد.
فرانکل شروع کرد به حرفزدن. انگار دوباره روبهرویش نشسته بود و میتوانست هرچه بر دل داشت برایش بگوید.
گاهی در خیالش تیلی لبخند میزد. گاهی چیزی میگفت و او جوابش را میداد.
صدای نگهبان بلند شد.
مردان تندتر قدم برداشتند.
فرانکل پایش لغزید، تعادلش را حفظ کرد و دوباره راه افتاد.
نمیخواست آن گفتوگوی خیالی تمام شود.
وقتی به محل کار رسیدند، بیل به دستش دادند.
باید زمین یخزده را میکند.
دستهایش از سرما درد میکرد. هر ضربه به زمین، نیروی بیشتری از او میگرفت.
لحظهای دست از کار کشید.
در دوردست چراغ خانهای روشن شد.
دلش برای چیزهای ساده تنگ شد. برای نشستن کنار تیلی. برای شنیدن حرفهای معمولیاش. برای روزهایی که نمیدانست روزی همین چیزهای کوچک، بزرگترین آرزوهایش خواهند شد.
پرندهای نزدیکش روی خاک نشست.
فرانکل نگاهش کرد.
بعد دوباره بیل را برداشت.
در خیال، تیلی هنوز همراهش بود.
ماهها گذشت.
جنگ تمام شد و فرانکل سرانجام آزاد شد.
به وین برگشت.
اما تیلی آنجا نبود.
از اینوآن سراغش را گرفت. هنوز نمیخواست باور کند که شاید دیگر هرگز او را نبیند.
تا اینکه خبر رسید.
تیلی در اردوگاه برگنبلزن جان باخته بود.
فرانکل زنده مانده بود.
به شهری برگشته بود که روزگاری در آن عاشق شده بود، ازدواج کرده بود و برای آیندهاش رؤیا داشت.
اما دیگر کسی نبود که آن آینده را با او بسازد.
سالها بعد، فرانکل خاطرهٔ آن صبح سرد را در کتاب «انسان در جستوجوی معنا» نوشت.
از راهی که در تاریکی پیموده بود.
از همسری که نمیدانست زنده است یا مرده.
و از گفتوگویی که هیچکس جز خودش نشنیده بود.
تیلی هرگز نفهمید که در آن صبح یخزده، شوهرش چقدر با او حرف زده بود.
و فرانکل هرگز فرصت نکرد آن حرفها را برایش تعریف کند.