داستان کوتاه / تاریخیShort Stories / Historical
آخرین منزل فردوسی
فردوسی در بستر آرمیده بود و دمزدنش هر دم کوتاهتر میشد. دخترش کنار بستر نشسته بود و دستان پدر را در دستهایش سخت میفشرد.
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
فردوسی در بستر آرمیده بود و دمزدنش هر دم کوتاهتر میشد.
دخترش کنار بستر نشسته بود و دستان پدر را در دستهایش سخت میفشرد.
پیرمرد چشم گشود.
گفت:
«باغ را آب دادهای؟»
دختر لبخند تلخی زد.
«در این روزها هم دلنگران باغی؟»
فردوسی آهسته گفت:
«مرد در واپسین دمهای زندگی، بیش از هر چیز دلش برای چیزهای ساده تنگ میشود.»
کمی خاموش ماند.
سپس چشم به سقف دوخت و گفت:
«سالها با خودم میگفتم اگر شاهنامه بماند، بس است.»
دختر پرسید:
«و اکنون؟»
پدر نگاهش کرد.
«اکنون هم همین را میگویم.»
دختر دستش را سختتر فشرد.
«پدر… مردم تو را از یاد نخواهند برد.»
فردوسی لبخند کمرنگی زد.
«میدانم. نوشتهای که شایستهٔ ماندن باشد، راه خودش را پیدا میکند.»
کمی درنگ کرد و افزود:
«گمان ندارم نام من از شاهنامه جدا شود. تا شاهنامه بماند، نام من هم خواهد ماند.»
سپس چشمهایش را آرام بست.
بامداد، آوازهٔ مرگ فردوسی در توس پیچید.
مردم آمدند.
پیکر او را بر دوش گرفتند و به سوی گورستان بردند.
هنوز به گور نرسیده بودند که مردی پیش آمد.
دینگویی مسلمان از همان شهر بود.
گفت:
«این مرد را در اینجا به خاک نمیسپارید.»
همهمهای میان مردم افتاد.
یکی پرسید:
«چرا؟»
مرد گفت:
«او رافضی بود. جای او در گورستان مسلمانان نیست.»
دختر فردوسی پیش آمد.
چشمانش از گریه سرخ بود.
گفت:
«این مرد سراسر زندگیاش نام خدا را بر زبان داشت. چه کسی تو را گماشته که به جای خدا داوری کنی؟»
مرد روی برگرداند.
گفت:
«گفتهام که اینجا به خاک سپرده نمیشود.»
دختر چند دم به پیکر پدر نگاه کرد.
سپس آرام گفت:
«بازش گردانید.»
«خدای شاهنامه برای او جای بهتری خواهد داشت.»
پیکر فردوسی را از گورستان بازگرداندند.
از کوچههای توس گذشتند و به باغ خودش رسیدند.
همان باغی که سالها در آن گام زده بود.
همان درختهایی که زیر سایهشان بیتهای شاهنامه را سروده بود.
دختر کنار پدر نشست.
مشتی خاک برداشت.
نگاهش کرد و گفت:
«دیدی پدر؟
شاهنامه و این باغ هم تاب دوری تو را نداشتند.»
آن روز، مردی نگذاشت فردوسی در گورستان شهر آرام بگیرد.
امروز حتی نام آن مرد را به روشنی نمیدانیم.
شاید از او نه گوری مانده باشد، نه نشانی و نه یادی.
اما نام و آوازهٔ فردوسی، پس از هزار سال، هنوز بر زبانهاست.
تا جهان برجاست، نامش خواهد درخشید.