داستان کوتاه / تاریخیShort Stories / Historical
Aşkla Hayatta Kaldı
Viktor Frankl'ın gerçek hikâyesinden. Mahkûmları uyandırdıklarında hava hâlâ karanlıktı. Yere kar yağmıştı. Adamlar ince giysiler ve yırtık ayakkabılarla sıraya dizilmişti. Kimi soğuktan titriyordu, kiminin titremeye bile gücü kalmamıştı.
- 2 dk okuma
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Viktor Frankl'ın gerçek hikâyesinden
Mahkûmları uyandırdıklarında hava hâlâ karanlıktı.
Yere kar yağmıştı. Adamlar ince giysiler ve yırtık ayakkabılarla sıraya dizilmişti. Kimi soğuktan titriyordu, kiminin titremeye bile gücü kalmamıştı.
Viktor Frankl başı önünde yürüyordu.
Yanındaki adam alçak sesle karısından söz etti.
Frankl bir şey söylemedi.
Ama birden Tilly'yi gördü.
Yolda değil.
Zihninde.
Aynı şefkatli yüzüyle ve bunca özlediği o gülümsemeyle.
Uzun zamandır karısından haber alamamıştı.
Sesini sadece bir kez daha duymak istiyordu.
Hayalinde ona seslendi.
Tilly dönüp ona baktı.
Frankl konuşmaya başladı. Sanki Tilly yeniden karşısında oturuyordu ve içinde ne varsa ona anlatabilirdi.
Bazen hayalinde Tilly gülümsüyordu. Bazen bir şey söylüyor, o da cevap veriyordu.
Gardiyanın sesi yükseldi.
Adamlar adımlarını hızlandırdı.
Frankl'ın ayağı kaydı, dengesini korudu ve yeniden yürümeye başladı.
O hayalî konuşmanın bitmesini istemiyordu.
Çalışma yerine vardıklarında eline bir kürek verdiler.
Donmuş toprağı kazması gerekiyordu.
Elleri soğuktan sızlıyordu. Toprağa indirdiği her darbe ondan daha çok güç alıyordu.
Bir an işi bıraktı.
Uzakta bir evin ışığı yandı.
Basit şeyleri özledi. Tilly'nin yanında oturmayı. Onun sıradan sözlerini dinlemeyi. Bu küçük şeylerin bir gün en büyük dilekleri olacağını bilmediği günleri.
Yakınında toprağa bir kuş kondu.
Frankl ona baktı.
Sonra yeniden küreği aldı.
Hayalinde Tilly hâlâ yanındaydı.
Aylar geçti.
Savaş bitti ve Frankl sonunda serbest kaldı.
Viyana'ya döndü.
Ama Tilly orada değildi.
Onu oradan buradan sordu. Onu belki bir daha hiç göremeyeceğine hâlâ inanmak istemiyordu.
Ta ki haber gelene kadar.
Tilly, Bergen-Belsen kampında hayatını kaybetmişti.
Frankl hayatta kalmıştı.
Bir zamanlar âşık olduğu, evlendiği ve geleceği için hayaller kurduğu şehre dönmüştü.
Ama artık o geleceği onunla kuracak kimse yoktu.
Yıllar sonra Frankl o soğuk sabahın anısını “İnsanın Anlam Arayışı” kitabına yazdı.
Karanlıkta yürüdüğü yolu.
Yaşayıp yaşamadığını bilmediği karısını.
Ve kendisinden başka kimsenin duymadığı bir konuşmayı.
Tilly o donmuş sabah kocasının onunla ne kadar çok konuştuğunu hiç öğrenmedi.
Frankl da o sözleri ona anlatma fırsatı hiç bulamadı.