داستان کوتاه / شیخ عبدالمنافعShort Stories / Sheikh Abdolmanafe
شیخ و حمام
سالی که اولین حمامِ نمره با «دوشِ آبِ گرم» دایر شد، مردم با حیرت به لولههایی نگاه میکردند که آبِ زلال را روی سرشان میریخت. دیگر نیازی نبود در آبِ کدر و بدبویِ «خزینه» که صدها نفر در آن شسته …
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
سالی که اولین حمامِ نمره با «دوشِ آبِ گرم» دایر شد، مردم با حیرت به لولههایی نگاه میکردند که آبِ زلال را روی سرشان میریخت. دیگر نیازی نبود در آبِ کدر و بدبویِ «خزینه» که صدها نفر در آن شسته شده بودند، فرو بروند.
طبق معمول شیخ با هر چیز جدیدی مخالف بود و آن را موجب بیدینی مردم میدانست
شیخ عبدالمنافع روی منبر فریاد برآورد: «ایهاالناس! این لولههای فرنگی، بدعتِ کفار است! آب باید راکد باشد، تا طاهرتان کند! غسل زیرِ چیزی که آبش روان است، باطل است.» باید رنگ و بویِ خلقالله را گرفته باشد
شیخ عصایش را به زمین کوبید و حکم داد: «هر کس زیرِ این لوله فرنگی برود، نصف دینش رفته و نانش حرام است!»
مردمِ نگون بخت، دوباره به همان خزینههای تاریک و لزج پناه بردند آبی پر از بیماریِ پوستی و دمل و چرک و کثافت
رضا قصاب، با بدنی پر از زخم گال، به دکانِ «عطار کیخسرو» پناه برد. عطار کیخسرو در حالِ جوشاندنِ برگِ سدر بود. رضا نالید: «میرزا، تنم در خزینه میپوسد… اما از ترسِ فتوای شیخ جرئت ندارم زیرِ دوشِ آبِ روان بروم.»
عطار کیخسرو عصارهی سدر را در شیشه ریخت، پوزخندی زد و گفت: «آقا رضا… آبِ روان، زلال است و بوی زندگی میدهد. نگران فتوای شیخ نباش که تا امروز، نه دعایش اثری داشته و نه نفرینش.»
رضا قصاب شبانه و در تاریکی به حمام نمره رفت. پولی به نمرهدار داد و گفت صدایش را درنیاور.
نمرهدار گفت: امشب کلاً همه همین را میگویند
رضا گفت: چه کسی در حمام است
نمرهدار گفت: پسر شیخ و نوکرش
رضا قصاب به سمت نمره پسر شیخ رفت
و گفت: آبِ کثیف سهمِ عوام و آبِ زلال، سهمِ فتوا دهندگان
پسر شیخ گفت: «ما را با عوام یکی نکن، آقا رضا…
آدم عاقل خودش را در آبِ گند نمیشوید.»
من مقلد هیچ شیخی نیستم.
که شیوخ مغزشان آب راکد است
و آب راکد بوی مرگ میدهد
به نظر شما، امروز چند نفر هنوز در «خزینههای فکریِ» قدیمی دست و پا میزنند؟
«هرچه بایستد، میگندد؛ چه آب در خزینه، چه اندیشه در مغز.»