داستان کوتاه / شیخ عبدالمنافعShort Stories / Sheikh Abdolmanafe
شپش
میگویند در دورهٔ قاجار، کاروانی از فرنگ به بازار تهران رسید. میان بارهایش، جعبههایی از صابون معطر مارسی بود؛ قالبهایی سفید
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
میگویند در دورهٔ قاجار، کاروانی از فرنگ به بازار تهران رسید. میان بارهایش، جعبههایی از صابون معطر مارسی بود؛
قالبهایی سفید
که بوی گلاب و پاکیزگی میدادند.
مردم، خسته از زخم و عفونت و خارش،
برای خریدشان صف کشیدند.
خبر که به گوش شیخ عبدالمنافع رسید،
بالای منبر رفت.
ریش بلندش را خاراند و فریاد زد:
«شنیدهام صابون کافرستان
به تن میمالید!
کفار چون از رحمت خدا دورند،
بدنشان را خوشبو میکنند
تا عفونتِ کفرشان را پنهان کنند!»
مردم به یکدیگر نگاه کردند
و دستهایشان را از جیب بیرون کشیدند.
شیخ ناگهان دست در یقهاش برد.
حشرهای ریز بیرون کشید،
میان دو انگشت گرفت و گفت:
«این شپش نیست…
این، مهمانِ مؤمن است!
هر که ایمانش بیشتر باشد،
مهمان تنش هم بیشتر است.
میخواهید برکت را
از روی پوست خود بشویید؟»
مردم وحشتزده شدند.
یکی صابونش را پنهان کرد؛
دیگری قالب سفید را
در جوی آب انداخت.
عصر همان روز،
مشهدی حسن نانوا،
کلافه از خارش سر و تن،
پنهانی وارد دکان عطار کیخسرو شد.
دکان بوی بابونه و رازیانه میداد.
حسن آرام گفت:
«میرزا… دارویی بده
که هم خارشم بیفتد،
هم مهمانهای مؤمن شیخ را نکشد!
زنم از ترس جهنم
نمیگذارد سرم را بشویم.»
عطار کیخسرو چیزی نگفت.
چند گیاه را در هاون ریخت
و آرام کوبید.
بعد نگاهی به سر و روی حسن انداخت
و پرسید:
«شیخ گفت این حشرهها برکتاند؟»
حسن سر تکان داد.
کیخسرو پوزخند تلخی زد:
«حسنآقا…
هرچه از چرک و بیماری نان بخورد،
دین نیست؛
دکان است.»
کیخسرو بقچهٔ دارو را به حسن داد و گفت:
«برو سرت را بشوی.
نگران مهمانهای مؤمن شیخ هم نباش.»
حسن پرسید:
«چطور؟»
عطار صدایش را پایین آورد:
«دیشب نوکرش آمد.
سه قالب صابون فرنگی
و یک شیشه گلاب ناب خرید؛
برای خزینهٔ خصوصی آقا.»
مکث کرد و افزود:
«مهمانهای مؤمن،
فقط سهم تن فقرا هستند.»
تاریکترین دکانها،
دکان فروش خرافات است.