داستان کوتاه / شیخ عبدالمنافعShort Stories / Sheikh Abdolmanafe
جن روی سیم
وقتی نخستین سیم تلگراف را در شهر کشیدند، مردم زیر تیرها جمع شدند. یکی گوشش را به تیر چسباند و گفت: «به خدا صدای ناله میآید!»
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
وقتی نخستین سیم تلگراف را در شهر کشیدند،
مردم زیر تیرها جمع شدند.
یکی گوشش را به تیر چسباند و گفت:
«به خدا صدای ناله میآید!»
همان جمعه، شیخ عبدالمنافع بالای منبر رفت و گفت:
«مردم!
این سیم را برای رساندن خبر نکشیدهاند؛
برای ربودن ایمان شما کشیدهاند.
خبری که نه پا دارد، نه اسب،
جز بر پشت جن سفر نمیکند.»
از آن روز،
مادرها بچههایشان را از زیر سیمها رد نمیکردند
و مردها هنگام عبور دعا میخواندند.
اما رئیس تلگرافخانه،
مردی بود از جنس خود شیخ.
شبی نزد او رفت و گفت:
«من خبر فردا را امشب به تو میدهم؛
تو هم به نام کرامت به مردم میفروشی.»
شیخ ریشش را تاب داد و گفت:
«من صاحب کرامتم.»
تلگرافچی خندید:
«من تو را خوب میشناسم؛
برای من سجاده آب نکش.
کرامت تو خوب دروغگفتن است،
کرامت من خبر دستاول.»
از آن شب،
خادم شیخ پنهانی به تلگرافخانه میرفت.
تلگرافچی خبرها را در گوشش میگفت،
اشرفیاش را میگرفت
و صبح، همان خبرها
به نام مکاشفه از دهان شیخ بیرون میآمد.
یک روز میرزا شیدا، مرد شیرین عقل شهر که همه جا بود و هیچ جا نبود،
از تیر تلگراف بالا رفت و فریاد زد:
«آهای مردم!
جن تبریز میگوید خوش به حالتان!
ما اینجا خودمان باید مردم را گول بزنیم،
اما آنجا شیخ عبدالمنافع
زحمت ما را کم کرده!»
مردم خندیدند.
شیخ گفت:
«از دیوانه، جز دیوانگی چه انتظار؟»
آن روزها تعدادی از مردان شهر
همراه فوج آذربایجان به تبریز رفته بودند
و خانوادههایشان ماهها از آنها خبری نداشتند.
شبی تلگرافچی در گوش خادم شیخ گفت:
«قشون سلامت است
و سه روز دیگر بازمیگردد.»
فردای آن روز،
شیخ بالای منبر رفت و گفت:
«دیشب خوابی دیدم.
قشون تبریز میان مرگ و زندگی است.
نذری کنید
تا از خدا طلب نجات کنم.»
مادران و همسران قشون
دور منبر جمع شدند.
یکی سماور مسیاش را آورد،
یکی انگشتر شوهر مردهاش را،
و یکی پول جهیزیه دخترش را.
چیزی نگذشت
که جلوی منبر پر از سکه و وسایل مردم شد.
میرزا شیدا آرام به آهنگر گفت:
«پولت را نگه دار.
پسرت سالم است
و سه روز دیگر برمیگردد.»
آهنگر گفت:
«حرف شیخ را رها کنم
و حرف یک دیوانه را باور کنم؟»
بعد با لگدی میرزا را از مجلس بیرون انداخت.
شیخ نذرها را جمع کرد
و برای «دعا» به اتاقش رفت.
چند ساعت بعد،
با تسبیحی در دست
و چشمانی بسته بیرون آمد.
زنی پرسید:
«آقا… فقط بگو پسرم زنده است یا نه.»
شیخ مکثی کرد و گفت:
«دعای شما پذیرفته شد.
قشون به سلامت بازمیگردد.»
سه روز بعد،
مردان سالم به شهر برگشتند.
مردم به پای شیخ افتادند و فریاد زدند:
«کرامت کرد!
مردانمان را نجات داد!»
میرزا شیدا کنار تیر تلگراف نشسته بود.
خندید و گفت:
«عجب شهری است…
خبر از سیم میرسد،
پول به جیب شیخ میرود،
و کتک را من میخورم.»