داستان کوتاه / شیخ عبدالمنافعShort Stories / Sheikh Abdolmanafe
Teldeki Cin
Şehre ilk telgraf teli çekildiğinde insanlar direklerin altında toplandı. Biri kulağını direğe dayayıp “Vallahi inilti geliyor!” dedi.
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Şehre ilk telgraf teli çekildiğinde
insanlar direklerin altında toplandı.
Biri kulağını direğe dayayıp dedi ki:
“Vallahi inilti geliyor!”
Aynı cuma Şeyh Abdülmenafi minbere çıkıp dedi ki:
“Ey insanlar!
Bu teli haber ulaştırmak için çekmediler;
imanınızı çalmak için çektiler.
Ne ayağı ne atı olan bir haber
ancak cinlerin sırtında yolculuk eder.”
O günden sonra
anneler çocuklarını tellerin altından geçirmez oldu,
erkekler de geçerken dua okur oldu.
Ama telgrafhanenin müdürü
şeyhle aynı hamurdan bir adamdı.
Bir gece onun yanına gidip dedi ki:
“Yarının haberini sana bu gece veririm;
sen de keramet diye halka satarsın.”
Şeyh sakalını burup dedi ki:
“Ben keramet sahibiyim.”
Telgrafçı güldü:
“Ben seni iyi tanırım;
bana takva satma.
Senin kerametin iyi yalan söylemek,
benim kerametim ilk elden haber.”
O geceden sonra
şeyhin hizmetkârı gizlice telgrafhaneye gitmeye başladı.
Telgrafçı haberleri kulağına fısıldıyor,
altınını alıyordu
ve sabah aynı haberler
keşf adıyla şeyhin ağzından çıkıyordu.
Bir gün şehrin her yerde olan ama hiçbir yerde olmayan tatlı delisi Mirza Şeyda
telgraf direğine tırmanıp bağırdı:
“Hey ahali!
Tebriz'in cinleri diyor ki ne mutlu size!
Biz burada halkı kendimiz kandırmak zorundayız,
ama orada Şeyh Abdülmenafi
bizim yükümüzü hafifletmiş!”
İnsanlar güldü.
Şeyh dedi ki:
“Deliden delilikten başka ne beklenir?”
O günlerde şehrin erkeklerinden bazıları
Azerbaycan alayıyla Tebriz'e gitmişti
ve aileleri aylardır onlardan haber alamıyordu.
Bir gece telgrafçı şeyhin hizmetkârının kulağına dedi ki:
“Ordu sağ salim
ve üç gün sonra dönüyor.”
Ertesi gün
şeyh minbere çıkıp dedi ki:
“Dün gece bir rüya gördüm.
Tebriz ordusu ölümle yaşam arasında.
Adak adayın
ki Tanrı'dan kurtuluşlarını dileyeyim.”
Askerlerin anneleri ve eşleri
minberin etrafına toplandı.
Biri bakır semaverini getirdi,
biri ölmüş kocasının yüzüğünü,
biri de kızının çeyiz parasını.
Çok geçmeden
minberin önü insanların paraları ve eşyalarıyla doldu.
Mirza Şeyda usulca demirciye dedi ki:
“Paranı sakla.
Oğlun sağ salim
ve üç gün sonra dönecek.”
Demirci dedi ki:
“Şeyhin sözünü bırakıp
bir delinin sözüne mi inanayım?”
Sonra bir tekmeyle Mirza'yı meclisten attı.
Şeyh adakları topladı
ve “dua etmek” için odasına çekildi.
Birkaç saat sonra
elinde tespih,
gözleri kapalı dışarı çıktı.
Bir kadın sordu:
“Efendi… sadece söyle, oğlum yaşıyor mu?”
Şeyh bir an durup dedi ki:
“Duanız kabul oldu.
Ordu sağ salim dönüyor.”
Üç gün sonra
adamlar sağ salim şehre döndü.
İnsanlar şeyhin ayaklarına kapanıp bağırdı:
“Keramet gösterdi!
Erkeklerimizi kurtardı!”
Mirza Şeyda telgraf direğinin dibinde oturuyordu.
Güldü ve dedi ki:
“Ne şehir ama…
haber telden geliyor,
para şeyhin cebine giriyor,
dayağı da ben yiyorum.”