داستان کوتاه / شیخ عبدالمنافعShort Stories / Sheikh Abdolmanafe
جن عاشق
چراغ روغنسوزِ پنجدری در باد سردی که از لای پنجره میآمد، آرام میلرزید. سایهی پهنِ آقا سید روی دیوار افتاده بود؛ زبیده،
- 3 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
چراغ روغنسوزِ پنجدری
در باد سردی که از لای پنجره میآمد،
آرام میلرزید.
سایهی پهنِ آقا سید
روی دیوار افتاده بود؛
زبیده،
همسر استاد حبیبِ مسگر،
روبهروی سید زانو زده بود.
آقا:
«دو سال هر جا میرم، بهم میگن اجاقکور.
از همه بدتر مادرشوهرم.»
چند شب پیش گفته بود:
«اگر تا عید خبری نشود،
زن میگیرم براش.
خانه بیوارث نمیماند.»
«شبها تا صبح بیدارم، آقا.»
سید چشمانش را بست.
لبهایش تکان خورد.
چند کلمهی نامفهوم زیر لب خواند
و ناگهان دستش را بالا آورد.
«همین است.»
«شوهرت خیال میکند مشکل از تو است.
اما چشم ظاهربینِ او
چیزی را که من میبینم، نمیبیند.»
و بلندتر گفت
«جنِ عاشق.»
لبهای زبیده لرزید.
«جن؟»
«آری.
جنی که سالهاست
در تن تو لانه کرده.»
«کار آسانی نیست.
این جن با دعا و دود و اسپند
از تن بیرون نمیرود.»
«شما را به جدتان قسم میدهم،
هر راهی هست بگویید.»
سید نگاهی به صورت زیبای زن انداخت
بعد با صدایی آهسته گفت:
«باید در خلوت انجام شود.
نه شوهرت بداند،
نه مادرش،
نه هیچکس دیگر.»
سید ادامه داد:
«برای بیرونکشیدن جن،
دستِ مردی از سلالهی پاک
باید بر تن بیمار بنشیند.
نفس اجداد ماست
که آتش در جان جن میاندازد.»
و اگر شک داری، برو.
زبیده زن ساده و بیسواد که به جبر روزگار چیزی جز فرزند نمیخواست و اطاعت از یک شیخ صاحب نفس را تنها راه رسیدن میدانست گفت:
«هرچه شما بگویید، آقا.»
به حمام برو و غسل کن و فردا بیا و به مادر شوهر و اقوام بگو ظهر به دنبال تو بیایند.
فردا صبح زبیده در اتاق پیالهای کوچک از آقا گرفت.
درونش شربتی سیاه و تلخ بود؛
آمیخته به افیون
و گیاهانی که عقل را کند میکردند.
و شربت را نوشید.
چند دقیقه بعد،
آخرین چیزی که دید،
سایهی آقا سید بود
که از روی دیوار پایین آمد
و به سویش نزدیک شد.
ظهر
وقتی چشم باز کرد،
و بدنش سنگین و دردناک بود.
آقا سید پشت به او
کنار پنجره ایستاده بود.
زبیده با صدایی شکسته پرسید:
«تمام شد؟»
سید برگشت.
چهرهاش آرام بود؛
آرامتر از کسی که دعا خوانده باشد.
«تمام شد.
جن از تنت بیرون آمد.»
زبیده دستش را روی شکمش گذاشت.
«یعنی… بچهدار میشوم؟»
سید گفت:
«اگر ایمان داشته باشی، آری.»
در هشتی،
پیش از آنکه در را باز کند،
صدای سید را شنید:
«زبیده خانم…»
برگشت.
سید گفت:
امشب حتما با شوهرت نزدیکی کن
و این دعا برای یک فرزند بود اگر باز فرزند خواستی باید دوباره بیایی
زبیده گفت:
«چشم، آقا.»
و رفت.
آقا سید
در را بست،
و با لبخندی از لذت و پولی که از خریت این جماعت به دست آورد خندید
دو ماه گذشت.
یک صبح،
زبیده باردار بود.
استاد حبیب
فریادی از شادی کشید
و گفت:
«دیدی؟
گفتم بالاخره
دعای یک مرد خدا میگیرد.»
زبیده آرام لبخند زد.
در دلش،
تصویر آقا سید را دید
که بالای سرش ایستاده بود
و با نفس اجدادش
جن را از تن او بیرون میکشید.
روز بعد،
استاد حبیب
دو رأس گوسفند
جلوی خانهی سید آورد.
«آقا، هرچه دارم از دعای شماست.
دو سال تمام
هر طبیبی رفتیم، فایده نکرد.
شما با یک نظر
گره از کارمان باز کردید.»
سید دستش را روی شانهی حبیب گذاشت.
«کار من نبود، استاد.
لطف خدا بود
که از دست بندهاش جاری شد.»
آنجا
مرد هرگز عقیم نمیشد.
این زن بود
که یا اجاقش کور بود،
یا طلسم شده بود،
یا جنی در تنش خانه داشت.
چند روز نگذشته بود
که زنها
پشت در خانهی سید صف کشیدند.
جن،
در پنجدری خانهی سید نشسته بود؛
ریشی سپید داشت،
تسبیح میگرداند،
دعا میخواند
و از جهل مردم
تغذیه میکرد.