داستان کوتاه / شیخ عبدالمنافعShort Stories / Sheikh Abdolmanafe
Âşık Cin
Beş kapılı odadaki gaz lambası, pencere aralığından gelen soğuk rüzgârda usulca titriyordu. Ağa Seyyid'in geniş gölgesi duvara düşmüştü; Zübeyde,
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Beş kapılı odadaki gaz lambası
pencere aralığından gelen soğuk rüzgârda
usulca titriyordu.
Ağa Seyyid'in geniş gölgesi
duvara düşmüştü;
bakırcı Usta Habib'in karısı
Zübeyde,
Seyyid'in karşısında diz çökmüştü.
“Efendi,
iki yıldır nereye gitsem bana kısır diyorlar.
En kötüsü de kaynanam.”
Birkaç gece önce demişti ki:
“Bayrama kadar bir haber olmazsa
ona başka bir kadın alırım.
Ev varissiz kalmaz.”
“Geceleri sabaha kadar uyuyamıyorum, efendi.”
Seyyid gözlerini kapadı.
Dudakları kıpırdadı.
Anlaşılmaz birkaç kelime mırıldandı
ve birden elini kaldırdı.
“İşte bu.”
“Kocan sorunun sende olduğunu sanıyor.
Ama onun yalnızca görüneni gören gözü
benim gördüğümü göremez.”
Ve daha yüksek sesle dedi ki:
“Âşık cin.”
Zübeyde'nin dudakları titredi.
“Cin mi?”
“Evet.
Yıllardır
bedenine yuva yapmış bir cin.”
“Kolay bir iş değil.
Bu cin duayla, tütsüyle, üzerlikle
bedenden çıkmaz.”
“Sizi ceddinize yemin ettiriyorum,
hangi yol varsa söyleyin.”
Seyyid kadının güzel yüzüne bir göz attı,
sonra alçak bir sesle dedi ki:
“Bu iş baş başa yapılmalı.
Ne kocan bilecek,
ne annesi,
ne de başka biri.”
Seyyid devam etti:
“Cini çıkarmak için
temiz soydan bir erkeğin eli
hastanın bedenine değmeli.
Cinin canına ateşi düşüren
atalarımızın nefesidir.”
Şüphen varsa git.
Zamanın zoruyla çocuktan başka bir şey istemeyen ve nefesi kuvvetli bir şeyhe itaat etmeyi tek yol sayan saf ve okumamış kadın Zübeyde dedi ki:
“Ne derseniz, efendi.”
Hamama git, gusül abdesti al, yarın gel; kaynanana ve akrabalarına da öğlen seni almaya gelmelerini söyle.
Ertesi sabah Zübeyde odada efendiden küçük bir kâse aldı.
İçinde kara ve acı bir şerbet vardı;
afyonla
ve aklı uyuşturan otlarla karıştırılmış.
Ve şerbeti içti.
Birkaç dakika sonra
gördüğü son şey
Ağa Seyyid'in gölgesiydi;
duvardan inip
ona yaklaşan.
Öğlen
gözlerini açtığında
bedeni ağır ve ağrılıydı.
Ağa Seyyid ona sırtını dönmüş,
pencerenin yanında duruyordu.
Zübeyde kırık bir sesle sordu:
“Bitti mi?”
Seyyid döndü.
Yüzü sakindi;
dua okumuş birinden daha sakin.
“Bitti.
Cin bedeninden çıktı.”
Zübeyde elini karnına koydu.
“Yani… çocuğum olacak mı?”
Seyyid dedi ki:
“İmanın varsa, evet.”
Hayatın girişinde,
kapıyı açmadan önce
Seyyid'in sesini duydu:
“Zübeyde Hanım…”
Döndü.
Seyyid dedi ki:
Bu gece mutlaka kocanla birlikte ol;
bu dua tek bir çocuk içindi, yine çocuk istersen tekrar gelmen gerekir.
Zübeyde dedi ki:
“Başüstüne, efendi.”
Ve gitti.
Ağa Seyyid
kapıyı kapadı
ve bu cahil kalabalığın ahmaklığından elde ettiği zevk ve parayla sırıtarak güldü.
İki ay geçti.
Bir sabah
Zübeyde hamileydi.
Usta Habib
sevinçle bağırdı
ve dedi ki:
“Gördün mü?
Sana demiştim, sonunda
bir Allah adamının duası kabul olur.”
Zübeyde usulca gülümsedi.
İçinde
Ağa Seyyid'in görüntüsünü gördü;
başucunda durmuş,
atalarının nefesiyle
cini bedeninden çıkaran.
Ertesi gün
Usta Habib
iki baş koyunu
Seyyid'in evinin önüne getirdi.
“Efendi, neyim varsa sizin duanızdan.
Tam iki yıl
hangi hekime gittiysek fayda etmedi.
Siz tek bir bakışla
düğümümüzü çözdünüz.”
Seyyid elini Habib'in omzuna koydu.
“Benim işim değildi, usta.
Tanrı'nın lütfuydu,
kulunun elinden aktı.”
Orada
erkek asla kısır olmazdı.
Ya kısır olan,
ya büyülenen,
ya da bedeninde cin barınan
hep kadındı.
Birkaç gün geçmeden
kadınlar
Seyyid'in evinin kapısında kuyruk oldu.
Cin
Seyyid'in evinin beş kapılı odasında oturuyordu;
ak bir sakalı vardı,
tespih çekiyor,
dua okuyor
ve insanların cehaletiyle
besleniyordu.