داستان کوتاه / عاشقانهShort Stories / Romance
Geriye Kalan
Nima kafede Radvin'in yanında oturuyordu. Radvin evliliğinden uzun uzun yakınıyordu. Sonra birden sordu: — Sen benden on yaş büyüksün; benim saçlarım ağardı, seninkiler hâlâ kırçıl. Bunca yıl nasıl birlikte kaldınız?
- 1 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Nima kafede Radvin'in yanında oturuyordu.
Radvin evliliğinden uzun uzun yakınıyordu.
Sonra birden sordu:
— Sen benden on yaş büyüksün; benim saçlarım ağardı, seninkiler hâlâ kırçıl. Bunca yıl nasıl birlikte kaldınız?
Nima biraz düşündü ve gülümseyerek dedi ki:
— Yıllar önce elimize biraz para geçti. Ben onunla buzdolabını değiştirmek ve iyi bir kahve makinesi almak istiyordum.
Ama karım seyahate çıkalım dedi.
Ve o günü hatırladı…
Nima dedi ki:
— Sonunda bir iki parça eşya alabiliriz.
Sepideh dedi ki:
— Ya da seyahate çıkabiliriz.
Nima ona baktı.
— Seyahat mi? Bu parayla mı?
Sepideh güldü.
— Evet. Eşyamız şimdilik var, sonra da alınır. Ama hep birlikte seyahate çıkabileceğimiz belli değil.
Nima kabul etmedi.
İki üç gece bu konuyu tartıştılar.
Nima eşyaların fotoğraflarını gösteriyordu;
Sepideh ise yıllardır görmeyi hayal ettiği şehrin fotoğraflarını.
Birbirlerini çok seviyorlardı ve hiçbiri bu tartışmanın kavgaya dönüşmesini istemiyordu.
Ama sonunda birinin ötekinin sözünü kabul etmesi gerekiyordu.
Sonunda Nima dedi ki:
— Peki. Bu sefer senin dediğin olsun.
Radvin sordu:
— Gittiniz mi?
Nima gülümsedi.
— Gittik.
Radvin dedi ki:
— Sonra?
Nima dedi ki:
— Şimdi o zaman tam olarak hangi model buzdolabını almak istediğimi bile hatırlamıyorum.
Biraz durdu.
— Ama o yolculuğu an be an hatırlıyorum.
Bir gün yağmur yağdı.
Bir gece otelin sıcak suyu kesildi.
Bir caddenin ortasında yolu kaybettik. Ben söylenip “Bu taraftan gidelim diyen sendin!” dedim.
Ama birkaç dakika sonra aynı yağmurun altında birbirimize sarılıp öpüştük.
Nima gülümsedi.
— O sarılmayı ve o öpücüğü hiç unutmayacağım.
Bir akşamüstü deniz kenarında öyle çok konuştuk ki havanın ne zaman karardığını anlamadık.
Bir gece de adını doğru dürüst telaffuz bile edemediğimiz bir yemek yedik.
Birkaç an sustu.
Sonra usulca dedi ki:
— Sanırım birlikte kalmamızın sırlarından biri buydu.
Radvin sordu:
— Seyahate çıkmak mı?
Nima başını salladı.
— Hayır.
Hayatın çok tekdüzeleşebileceği günler için güzel anılar biriktirmek.