داستان کوتاه / عاشقانهShort Stories / Romance
چیزی که ماند
نیما توی کافه کنار رادوین نشسته بود. رادوین از زندگی مشترکش کلی گلایه میکرد. بعد یهو پرسید: — تو ده سال از من بزرگتری، موهای من سفید شده، مال تو هنوز جوگندمیه. چطور اینهمه سال کنار هم موندید؟
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
نیما توی کافه کنار رادوین نشسته بود.
رادوین از زندگی مشترکش کلی گلایه میکرد.
بعد یهو پرسید:
— تو ده سال از من بزرگتری، موهای من سفید شده، مال تو هنوز جوگندمیه. چطور اینهمه سال کنار هم موندید؟
نیما کمی فکر کرد و با لبخند گفت:
— سالها پیش یه پولی دستمون اومد. من میخواستم باهاش یخچال رو عوض کنم و یه قهوهساز خوب بخرم.
ولی زنم گفت بریم سفر.
و یاد آن روز افتاد…
نیما گفت:
— بالاخره میتونیم یکی دو تیکه وسیله بخریم.
سپیده گفت:
— یا میتونیم بریم سفر.
نیما نگاهش کرد.
— سفر؟ با این پول؟
سپیده خندید.
— آره. وسیله که فعلاً داریم، بعداً هم میشه خرید. ولی معلوم نیست همیشه بتونیم با هم سفر بریم.
نیما قبول نکرد.
دو سه شب سر همین موضوع بحث کردند.
نیما عکس وسایل را نشان میداد؛
سپیده عکس شهری را که سالها آرزوی دیدنش را داشت.
خیلی همدیگر را دوست داشتند و هیچکدام دلشان نمیخواست این بحث تبدیل به دعوا شود.
اما بالاخره یکی باید حرف آن یکی را قبول میکرد.
آخر سر نیما گفت:
— باشه. این دفعه حرف تو.
رادوین پرسید:
— رفتین؟
نیما لبخند زد.
— رفتیم.
رادوین گفت:
— بعد؟
نیما گفت:
— الان حتی یادم نیست اون موقع دقیقاً چه مدل یخچالی میخواستم بخرم.
مکث کرد.
— ولی اون سفر رو لحظهبهلحظه یادمه.
یک روز باران گرفت.
یک شب آب گرم هتل قطع شد.
وسط یکی از خیابونها مسیر رو گم کردیم. من غر زدم و گفتم: «تو گفتی از اینور بریم!»
اما چند دقیقه بعد، زیر همون بارون همدیگه رو بغل کردیم و بوسیدیم.
نیما لبخند زد.
— من اون بغل و اون بوسه رو هیچوقت یادم نمیره.
یک عصر اونقدر کنار دریا حرف زدیم که نفهمیدیم کی هوا تاریک شد.
یک شب هم یه غذایی خوردیم که اسمش رو حتی نمیتونستیم درست تلفظ کنیم.
چند لحظه ساکت ماند.
بعد آرام گفت:
— فکر کنم یکی از رازهای موندنمون همین بود.
رادوین پرسید:
— سفر رفتن؟
نیما سرش را تکان داد.
— نه.
ساختن خاطرات خوب برای روزهایی که شاید زندگی خیلی یکنواخت بشه.