داستان کوتاه / عاشقانهShort Stories / Romance
غریبه که نشدیم
ساعت دو و هفده دقیقهی شب بود. گوشی زنگ خورد. شماره را که دیدم، چند ثانیه فقط نگاه کردم. سارا. زن سابقم. چهار سال بود با هم حرف نزده بودیم.
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
ساعت دو و هفده دقیقهی شب بود.
گوشی زنگ خورد.
شماره را که دیدم،
چند ثانیه فقط نگاه کردم.
سارا.
زن سابقم.
چهار سال بود
با هم حرف نزده بودیم.
جواب دادم.
«الو؟»
صدایش میلرزید.
گفت:
«امیر…»
مکث کرد.
«بابام مرد.»
چیزی نگفتم.
فقط پرسیدم:
«کجایی؟»
گفت:
«بیمارستان.»
لباس پوشیدم
و رفتم.
وقتی رسیدم،
روی صندلی راهرو نشسته بود.
تنها.
کنارش نشستم.
نه سلام کرد.
نه من چیزی گفتم.
چند دقیقه بعد
پرستار چند برگه دستش داد.
سارا فقط نگاهشان کرد.
گفتم:
«بده من.»
برگهها را گرفتم.
رفتم دنبال کارها.
کارهایی که آدم
وقتی عزیزی را از دست میدهد،
دیگر توان فکر کردن به آنها را ندارد.
نزدیک صبح
دو تا چای گرفتم.
یکی را دادم دستش.
گفت:
«هنوز یادت بود بدون قند میخورم؟»
گفتم:
«بعضی چیزا یاد آدم میمونه.»
نگاهم کرد.
بعد سرش را پایین انداخت.
پدرش را دوست داشتم.
آخرین بار که بعد از جدایی دیدمش،
فقط بغلم کرد و گفت:
«حیف شد پسر.»
نه پرسید مقصر کی بود.
نه طرف کسی را گرفت.
فقط گفت:
«حیف شد.»
و شاید بهترین تعریف
برای زندگی من و سارا
همین بود.
حیف شد.
نه خیانتی بود.
نه آدم سومی.
نه دعوایی که فردایش
همه دربارهاش حرف بزنند.
فقط کمکم
از هم دور شده بودیم.
من فکر میکردم
اگر بیشتر کار کنم،
دارم برای زندگیمان تلاش میکنم.
او فکر میکرد
اگر دوستش دارم،
باید بیشتر کنارش باشم.
من خسته میآمدم خانه.
او دلخور بود.
من سکوت میکردم.
او هم.
تا یک روز
نشستیم روبهروی هم
و خیلی آرام
دربارهی تقسیم وسایلی حرف زدیم
که روزی
با ذوق با هم خریده بودیم.
طلاق گرفتیم.
روز خاکسپاری
کمی دورتر ایستاده بودم.
یکی از فامیلهایشان
از سارا پرسید:
«این همون شوهرته؟»
گفت:
«شوهر سابقمه.»
زن با تعجب پرسید:
«پس چرا اومده؟»
سارا چیزی نگفت.
بعد از مراسم
رساندمش خانه.
جلوی در
چند ثانیه نشست.
بعد گفت:
«امیر…»
گفتم:
«جانم؟»
پرسید:
«چرا اومدی؟»
گفتم:
«خودت زنگ زدی.»
گفت:
«میتونستی نیای.»
ساکت ماندم.
دوباره پرسید:
«بعد از چهار سال… چرا اومدی؟»
نگاهش کردم.
گفتم:
«سارا…»
«ما از هم طلاق گرفتیم…»
مکث کردم.
«غریبه که نشدیم.»
چشمهایش پر شد.
لبخند خیلی کمرنگی زد.
بعد گفت:
«کاش وقتی زن و شوهر بودیم…»
مکث کرد.
«بعضی وقتا همینجوری بودی.»
راست میگفت.
فقط گفتم:
«کاش.»
در را باز کرد.
پیاده شد.
چند قدم رفت.
برگشت.
برایم دست تکان داد.
من هم دست تکان دادم.
و رفت.
نه برگشتیم.
نه دوباره عاشق هم شدیم.
فقط آن شب فهمیدم
گاهی یک رابطه تمام میشود،
اما آدمی که روزی
بخشی از زندگیات بوده،
لازم نیست
برای همیشه تبدیل به یک غریبه شود.
ما از هم طلاق گرفته بودیم…
غریبه که نشده بودیم.