داستان کوتاه / عاشقانهShort Stories / Romance
Yabancı Olmadık
Gece saat ikiyi on yedi geçiyordu. Telefon çaldı. Numarayı görünce birkaç saniye öylece baktım. Sara. Eski karım. Dört yıldır konuşmamıştık.
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Gece saat ikiyi on yedi geçiyordu.
Telefon çaldı.
Numarayı görünce
birkaç saniye öylece baktım.
Sara.
Eski karım.
Dört yıldır
konuşmamıştık.
Açtım.
“Alo?”
Sesi titriyordu.
Dedi ki:
“Emir…”
Durdu.
“Babam öldü.”
Bir şey söylemedim.
Sadece sordum:
“Neredesin?”
Dedi ki:
“Hastanede.”
Giyindim
ve gittim.
Vardığımda
koridordaki bir sandalyede oturuyordu.
Yalnız.
Yanına oturdum.
Ne selam verdi.
Ne de ben bir şey söyledim.
Birkaç dakika sonra
hemşire eline birkaç kâğıt verdi.
Sara sadece onlara baktı.
Dedim ki:
“Ver bana.”
Kâğıtları aldım.
İşlerin peşine düştüm.
İnsanın bir yakınını kaybettiğinde
düşünmeye bile
gücünün kalmadığı işler.
Sabaha karşı
iki çay aldım.
Birini eline verdim.
Dedi ki:
“Şekersiz içtiğimi hâlâ hatırlıyor musun?”
Dedim ki:
“Bazı şeyler insanın aklında kalır.”
Bana baktı.
Sonra başını önüne eğdi.
Babasını severdim.
Ayrıldıktan sonra onu son gördüğümde
bana sadece sarılıp
“Yazık oldu oğlum,” demişti.
Ne suçlunun kim olduğunu sordu.
Ne de birinin tarafını tuttu.
Sadece dedi ki:
“Yazık oldu.”
Ve belki benim ve Sara'nın hayatı için
en iyi tanım
tam da buydu.
Yazık oldu.
Ne bir ihanet vardı.
Ne üçüncü bir kişi.
Ne de ertesi gün
herkesin konuştuğu bir kavga.
Sadece yavaş yavaş
birbirimizden uzaklaşmıştık.
Ben sanıyordum ki
daha çok çalışırsam
hayatımız için çabalıyorum.
O sanıyordu ki
onu seviyorsam
yanında daha çok olmalıyım.
Ben eve yorgun gelirdim.
O kırgındı.
Ben susardım.
O da.
Ta ki bir gün
karşı karşıya oturup
bir zamanlar
sevinçle birlikte aldığımız eşyaları
nasıl paylaşacağımızı
çok sakin bir şekilde konuşana kadar.
Boşandık.
Cenaze günü
biraz uzakta duruyordum.
Akrabalarından biri
Sara'ya sordu:
“Bu senin kocan mı?”
Dedi ki:
“Eski kocam.”
Kadın şaşırarak sordu:
“O zaman neden gelmiş?”
Sara bir şey söylemedi.
Törenden sonra
onu eve bıraktım.
Kapının önünde
birkaç saniye oturdu.
Sonra dedi ki:
“Emir…”
Dedim ki:
“Efendim?”
Sordu:
“Neden geldin?”
Dedim ki:
“Sen aradın.”
Dedi ki:
“Gelmeyebilirdin.”
Sustum.
Yine sordu:
“Dört yıl sonra… neden geldin?”
Ona baktım.
Dedim ki:
“Sara…”
“Biz boşandık…”
Durdum.
“Yabancı olmadık ki.”
Gözleri doldu.
Çok solgun bir gülümsemeyle güldü.
Sonra dedi ki:
“Keşke karı kocayken…”
Durdu.
“Bazen böyle olsaydın.”
Haklıydı.
Sadece dedim ki:
“Keşke.”
Kapıyı açtı.
İndi.
Birkaç adım yürüdü.
Döndü.
Bana el salladı.
Ben de el salladım.
Ve gitti.
Ne birbirimize döndük.
Ne de yeniden âşık olduk.
Sadece o gece anladım ki
bazen bir ilişki biter,
ama bir zamanlar
hayatının parçası olan insanın
sonsuza dek
bir yabancıya dönüşmesi gerekmez.
Boşanmıştık…
ama yabancı olmamıştık.