داستان کوتاه / عاشقانهShort Stories / Romance
حالا چرا؟
اتاق بیمارستان بوی دارو میداد. روی تخت افتاده بود و به پنجره نگاه میکرد. چند روزی بود حالش خوب نبود. آدمها میآمدند، احوالش را میپرسیدند و میرفتند.
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
اتاق بیمارستان بوی دارو میداد.
روی تخت افتاده بود و به پنجره نگاه میکرد.
چند روزی بود حالش خوب نبود. آدمها میآمدند، احوالش را میپرسیدند و میرفتند.
دیگر حتی به باز شدن در هم توجه نمیکرد.
تا آن روز.
در آرام باز شد.
صدای قدمهایی آمد؛ آهسته و مردد.
سرش را برگرداند.
و ناگهان انگار سالها از میان رفتند.
زنی جلوی در ایستاده بود؛ زنی که مرد، تمام جوانیاش را با دوست داشتن او گذرانده بود.
همان زن.
همانی که رفتنش، چیزی را در او شکسته بود که دیگر هیچوقت درست نشد.
سالها گذشته بود.
دیگر نه او آن دختر جوان بود،
نه او آن دانشجوی پزشکی که خیال میکرد زندگی هنوز میتواند همانطور که میخواهد پیش برود.
زن آرام گفت:
— سلام.
فقط نگاهش کرد.
گاهی آدم برای یک دیدار سالها انتظار میکشد،
اما وقتی اتفاق میافتد، هیچ کلمهای پیدا نمیکند.
زن کنار تخت نشست.
از حالش پرسید.
از بیماری.
از روزهای گذشته.
اما میان آن دو، چیزی سنگینتر از تمام سؤالها نشسته بود:
چرا این همه دیر؟
شاید هزار بار در خیال خودش این لحظه را ساخته بود.
شاید بارها تصور کرده بود که اگر روزی برگردد، چه خواهد گفت.
گلایه میکند؟
میبخشد؟
میپرسد چرا رفتی؟
اما حالا هیچکدام مهم نبود.
همهچیز گذشته بود.
زن بلند شد.
لحظهای کنار در ایستاد و به او نگاه کرد.
به زن نگاه کرد؛
به کسی که زمانی تمام آیندهاش بود و حالا فقط بخشی از گذشتهاش شده بود.
در بسته شد.
اتاق دوباره ساکت شد.
بعضی آدمها بالاخره برمیگردند.
فقط وقتی که دیگر برگشتنشان نمیتواند چیزی را عوض کند.
شاید اگر شهریار به عشقش میرسید،
پزشکی را ادامه میداد
و زندگی دیگری میساخت.
شاید حتی بعضی از شعرهایی که امروز با آنها میشناسیمش هرگز نوشته نمیشدند.
شاید نرسیدن، چیزی را از زندگی او گرفت؛
اما همان نرسیدن، چیزی ماندگار به شعر فارسی و ترکی بخشید.
و شاید سؤال این باشد:
اگر شهریار به عشقش میرسید،
باز هم همان شهریاری میشد که امروز میشناسیم؟