داستان کوتاه / شیخ عقلالتعطیلShort Stories / Sheikh Aql-al-Tatil
Görünmez Ordu
“Şeyh Akl-üt-Tatil” hayalî bir karakterdir. Öykü, Gülnabad Savaşı'na ve Safevî yönetiminin son günlerine dair tarihî anlatılardan mizahi bir dille esinlenmiştir.
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
“Şeyh Akl-üt-Tatil” hayalî bir karakterdir. Öykü, Gülnabad Savaşı'na ve Safevî yönetiminin son günlerine dair tarihî anlatılardan mizahi bir dille esinlenmiştir.
İsfahan, hicrî şemsî 1100.
Afgan ordusu yaklaşmıştı.
Sarayda komutanlar haritanın etrafında duruyordu.
Biri dedi ki:
“Efendimiz, topçuyu ileri sürmeliyiz.”
Bir başkası dedi ki:
“Bugün saldırırsak hâlâ şansımız var.”
Şah susuyordu.
Birden salonun kapısı açıldı.
Uzun cübbeli, gür sakallı bir adam:
Şeyh Akl-üt-Tatil.
Sarayın remmalı.
Komutanlara bir göz atıp dedi ki:
“Bugün kimse saldırmasın.”
Komutan döndü.
“Neden?”
Şeyh göğe baktı.
“Yıldızlar iyi değil.”
Komutan dedi ki:
“Şeyh, Afganlar yerde, gökte değil!”
Şeyh kaşlarını çattı.
“Sen nücum bilir misin? Feleklerin sırlarından ve garip ilimlerden ne anlarsın?”
Şah sordu:
“O hâlde ne yapalım?”
Şeyh gülümsedi.
“Öyle bir şey yaparız ki düşman askerlerinizi hiç görmez.”
Şah öne çıktı.
“Nasıl?”
Şeyh usulca dedi ki:
“Onları görünmez yaparız.”
Komutan donup kaldı.
“Görünmez mi?!”
Şeyh dedi ki:
“Sadece birkaç şeye ihtiyacımız var.”
Durdu.
“İki teke paçası…”
Komutan gözlerini kapadı.
Şeyh devam etti:
“Üç yüz yirmi beş nohut kabuğu…”
“Ve suyuna üç yüz yirmi beş kez kelime-i şehadet okuyacak bakire bir kız.”
Komutan öfkeyle dedi ki:
“Efendimiz! Biz top tüfek istiyoruz; o nohut ve teke paçası istiyor!”
Şeyhe döndü.
“Garip ilimler bizim yerimize savaşmaz.”
Şeyh sertçe dedi ki:
“Şüphe etme komutan… şüphe işin etkisini bozar.”
O gece sarayın mutfağında kazanlar ateşe kondu.
İki teke paçası.
Üç yüz yirmi beş nohut kabuğu.
Ve defalarca tekrarlanan bir zikir.
Bu tuhaf yemek Safevî askerlerini düşmanın gözünden saklayacaktı.
Sabah oldu.
Yemek askerlere dağıtıldı.
Ordu yola çıktı.
Gülnabad meydanı.
Askerler ilerledi.
Biri arkadaşına usulca dedi ki:
“Sanırım şimdi görünmez olduk.”
Tam o anda ayağının dibine bir kurşun saplandı.
Durdu.
Arkadaşına baktı.
“Sanırım bizi görüyorlar…”
Savaş başladı.
Ne nohutlar bir işe yaradı.
Ne teke paçası.
Ne zikir.
Ne yıldızlar.
Ve kimse görünmez olmadı.
Ordu yenildi.
Komutan meydanın ortasında askerlerinin cesetlerinin başında durdu.
Bedenlere baktı.
Sonra İsfahan yoluna.
Ve askerleri için, şehri için ve hurafe ile cehalet arasına sıkışmış bir ülkenin kaderi için ağladı.
İsfahan yolu açıldı.
Kuşatma.
Kıtlık.
Yenilgiden sonra saray adamlarından biri Şeyh Akl-üt-Tatil'i buldu.
“Şeyh!”
“Askerlerin görünmez olacağını söylememiş miydin?”
Şeyh sakalını sıvazladı.
“Tuhaf…”
Adam bağırdı:
“Tuhaf olan ne?!”
Şeyh biraz düşündü.
Sonra dedi ki:
“Herhalde nohut kabuklarını yanlış saymışlar…”
“Ya da kız bir kez eksik okumuş.”
Düşman top ve tüfekle gelmişti.
Biz nohutla görünmez olmanın peşindeydik.
Biz aklımızı çoktan kaybettik.