داستان کوتاه / شیخ عقلالتعطیلShort Stories / Sheikh Aql-al-Tatil
Şeyh Akl-üt-Tatil ve Şeyh Abdülmenafi
İçeriden Açılan Kapı. İsfahan, hicrî şemsî 615. Yıllardır İsfahan'daki iki şeyh Tanrı'dan çok müritlerinin sayısını dert ediniyordu.
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
İçeriden Açılan Kapı
İsfahan, hicrî şemsî 615
Yıllardır İsfahan'daki iki şeyh
Tanrı'dan çok
müritlerinin sayısını dert ediniyordu.
Bir yanda
Şeyh Akl-üt-Tatil,
öbür yanda
Şeyh Abdülmenafi.
Şeyh Abdülmenafi'nin minberi
her cuma daha da kalabalıklaşıyordu.
Ve işte bu,
Şeyh Akl-üt-Tatil'in gözünden uykuyu kaçırmıştı.
Bir gün öğrencisi gelip dedi ki:
“Şeyhim… bugün de Abdülmenafi'nin mescidi doluydu.”
Şeyh kaşlarını çattı.
Yanılmıyor musun?
Öğrenci dedi ki:
“Kendim saydım.”
Evet,
Abdülmenafi
her gün daha çok mürit buluyordu.
Ve ateşi nasıl harlayacağını
kendisi de iyi biliyordu.
Minberde derdi ki:
“Ey insanlar!
Bazıları daha az konuşsa
belki Tanrı da daha az öfkelenir.”
Öbür yanda
Şeyh Akl-üt-Tatil de cevap veriyordu:
“Bazılarının minberi kalabalık,
ama kalbi Tanrı'nın nurundan boştur.”
Ve böylece
kavga minberde başladı.
Sonra çarşıya ulaştı.
Sonra mahallelere.
Sonra yumruğa ve sopaya.
Ve sonunda
hançere.
Tam o günlerde
Moğol ordusu
İsfahan kapısının önündeydi.
Şehrin birleşmesi gerekiyordu.
Ama iki şeyh
müritlerini saymakla meşguldü.
Bir gece
Şeyh Akl-üt-Tatil güvendiği öğrencisini çağırdı.
Usulca dedi ki:
“Şehrin dışına çıkman gerek.”
“Moğolların yanına mı?”
Sonra eline bir kâğıt verdi.
“Komutanlarına de ki:
kapıyı size açacağız.”
“Abdülmenafi'yi ve adamlarını öldürsünler.”
Şeyhin sözünü Tanrı'nın hücceti sanan öğrenci
sadece “başüstüne” dedi.
Aynı gece cevap geldi.
Kabul etmişlerdi.
Kararlaştırılan gece
Şeyh Akl-üt-Tatil'in müritlerinden birkaçı
“kapı nöbetçilerini yakalayıp ellerini ayaklarını bağladı”
ve kapının yanında toplandı.
Şeyhin öğrencisi dedi ki:
“Yarın sabah
bu şehirde Abdülmenafici kalmayacak.”
Kilit açıldı.
Kapı yavaşça aralandı.
Atlar içeri girdi.
Önce on kişi.
Sonra yüz kişi.
Sonra o kadar çok ki
artık kimse kapıyı kapatamadı.
Şeyh Akl-üt-Tatil'in öğrencisi öne çıktı.
Gülümseyerek dedi ki:
“Hoş geldiniz.”
Sonra eliyle
mahallelerden birini gösterdi.
“Abdülmenaficiler daha çok şu tarafta.”
Moğol komutanı
onlara baktı.
Sordu:
“Siz hangisindensiniz?”
Şeyhin öğrencisi gururla dedi ki:
Biz Akl-üt-Tatilciyiz.
Komutan dönüp askerlerine bir şey söyledi.
Birden
şeyhin müritlerinden biri
yere yığıldı.
Sonra ikincisi.
Sonra üçüncüsü.
Şeyh Akl-üt-Tatil'in öğrencisi bağırdı:
“Yanılıyorsunuz!
Sizi içeri biz aldık!”
Komutan ona baktı.
“Biliyorum.”
“Onları öldürecektiniz!”
Komutan dedi ki:
“Onları da öldüreceğiz.”
Sabah olduğunda
Şeyh Akl-üt-Tatil'in minberi ile
Şeyh Abdülmenafi'nin minberi arasında
artık kavga yoktu.
Çünkü iki mahalle de
cesetle doluydu.
Şeyh Abdülmenafi ile Şeyh Akl-üt-Tatil, kalan bir avuç müridin yardımıyla aileleriyle kaçarken karşılaştı.
Abdülmenafi şaşkınlıkla dedi ki:
“Bunları sen mi getirdin?”
Akl-üt-Tatil bir şey söylemedi.
Atların sesi yaklaştı.
Abdülmenafi dedi ki:
“Gördün mü şeyh?
Sonunda berabere kaldık.”
Akl-üt-Tatil ona baktı.
“Neyde berabere kaldık?”
Abdülmenafi dedi ki:
“Artık ikimizin de müridi yok.”
Şeyh Akl-üt-Tatil ve Şeyh Abdülmenafi hayalî karakterlerdir. Hikâyenin tarihî çekirdeği, İsfahan'daki Hanefîler ile Şâfiîler arasındaki çatışmalardan ve bir grup Şâfiînin şehre girmeleri için Moğollarla iş birliği yaptığına dair bir rivayetten esinlenmiştir; konuşmaların ve karakterlerin ayrıntıları hayalîdir.