داستان کوتاه / شیخ عقلالتعطیلShort Stories / Sheikh Aql-al-Tatil
شیخ عقلالتعطیل و شیخ عبدالمنافع
دروازهای که از داخل باز شد اصفهان، ۶۱۵ خورشیدی سالها بود که دو شیخ در اصفهان، بیشتر از آنکه نگران خدا باشند، نگران تعداد مریدهایشان بودند.
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
دروازهای که از داخل باز شد
اصفهان، ۶۱۵ خورشیدی
سالها بود که دو شیخ در اصفهان،
بیشتر از آنکه نگران خدا باشند،
نگران تعداد مریدهایشان بودند.
یک طرف،
شیخ عقلالتعطیل،
آن طرف،
شیخ عبدالمنافع،
منبر شیخ عبدالمنافع
هر جمعه شلوغتر میشد.
و همین،
خواب را از چشم شیخ عقلالتعطیل گرفته بود.
یک روز شاگردش آمد و گفت:
«شیخ… امروز باز هم مسجد عبدالمنافع پر بود.»
شیخ اخم کرد.
اشتباه نمیکنی؟
شاگرد گفت:
«خودم شمردم.»
بله
عبدالمنافع
هر روز مرید بیشتری پیدا میکرد.
و خودش هم خوب میدانست
چطور آتش را تندتر کند.
بالای منبر میگفت:
«مردم!
اگر بعضیها کمتر حرف بزنند،
شاید خدا هم کمتر عصبانی شود.»
آن طرف،
شیخ عقلالتعطیل هم جواب میداد:
«بعضیها منبرشان شلوغ است
اما قلبشان از نور خدا خلوت است.»
و اینطور،
دعوا از منبر شروع شد.
بعد رسید به بازار.
بعد به محلهها.
بعد به مشت و چوب.
و آخر سر،
به خنجر.
در همان روزها،
سپاه مغول
پشت دروازهٔ اصفهان بود.
شهر باید متحد میشد.
اما دو شیخ
مشغول شمردن مریدهایشان بودند.
یک شب،
شیخ عقلالتعطیل شاگرد مورد اعتمادش را صدا زد.
آرام گفت:
«باید بروی بیرون شهر.»
«پیش مغولها؟»
بعد کاغذی به دستش داد.
«به فرماندهشان بگو:
دروازه را برایتان باز میکنیم.»
«عبدالمنافع و آدمهایش را بکشند.»
شاگرد که فکر میکرد صحبت شیخ حجت خداست:
فقط گفت چشم
همان شب، پیغام برگشت.
قبول کرده بودند.
در شب موعود
چند نفر از مریدان شیخ عقلالتعطیل
«نگهبانان دروازه را گرفتند و دستوپایشان را بستند.»
و کنار دروازه جمع شدند.
شاگرد شیخ گفت:
«فردا صبح،
دیگر عبدالمنافعی در این شهر نیست.»
قفل باز شد.
دروازه آهسته کنار رفت.
اسبها وارد شدند.
اول ده نفر.
بعد صد نفر.
بعد آنقدر که دیگر
هیچکس نتوانست دروازه را ببندد.
شاگرد شیخ عقلالتعطیل جلو رفت.
با لبخند گفت:
«خوش آمدید.»
بعد با دست
سمت یکی از محلهها را نشان داد.
«عبدالمنافعی بیشتر آن طرفاند.»
فرمانده مغول
نگاهشان کرد.
پرسید:
«شما از کدامین؟»
شاگرد شیخ با افتخار گفت:
ما از عقلالتعطیل
فرمانده برگشت و چیزی به سربازانش گفت.
ناگهان،
یکی از مریدان شیخ
روی زمین افتاد.
بعد دومی.
بعد سومی.
شاگرد شیخ عقلالتعطیل فریاد زد:
«اشتباه میکنید!
ما شما را داخل آوردیم!»
فرمانده نگاهش کرد.
«میدانم.»
«قرار بود آنها را بکشید!»
فرمانده گفت:
«آنها را هم میکشیم.»
صبح که شد،
دیگر دعوایی میان
منبر شیخ عقلالتعطیل
و منبر شیخ عبدالمنافع نبود.
چون هر دو محله
پر از جنازه بود.
شیخ عبدالمنافع و شیخ عقلالتعطیل با خانواده در حال فرار توسط اندک باقی مریدان همدیگر را دیدند
با حیرت گفت:
«تو اینها را آوردی؟»
عقلالتعطیل چیزی نگفت.
صدای اسبها نزدیکتر شد.
عبدالمنافع گفت:
«دیدی شیخ؟
آخرش مساوی شدیم.»
عقلالتعطیل نگاهش کرد.
«در چی مساوی شدیم؟»
عبدالمنافع گفت:
«دیگر هیچکداممان مرید نداریم.»
شیخ عقلالتعطیل و شیخ عبدالمنافع شخصیتهای داستانیاند. هسته تاریخی قصه از درگیریهای حنفیان و شافعیان اصفهان و گزارشی درباره همکاری گروهی از شافعیان با مغولان برای ورود به شهر الهام گرفته شده است؛ جزئیات گفتوگوها و شخصیتها تخیلیاند.