داستان کوتاه / شیخ عقلالتعطیلShort Stories / Sheikh Aql-al-Tatil
سپاه نامرئی
«شیخ عقلتعطیل» شخصیتی خیالی است. داستان با زبان طنز از روایتهای تاریخی مربوط به نبرد گلنآباد و روزهای پایانی حکومت صفوی الهام گرفته شده است.
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
«شیخ عقلتعطیل» شخصیتی خیالی است. داستان با زبان طنز از روایتهای تاریخی مربوط به نبرد گلنآباد و روزهای پایانی حکومت صفوی الهام گرفته شده است.
اصفهان، سال ۱۱۰۰ شمسی.
سپاه افغان نزدیک شده بود.
در کاخ، فرماندهان دور نقشه ایستاده بودند.
یکی گفت:
«قربان، باید توپخانه را جلو ببریم.»
دیگری گفت:
«اگر امروز حمله کنیم، هنوز شانس داریم.»
شاه ساکت بود.
ناگهان درِ تالار باز شد.
مردی با عبای بلند، ریشی انبوه
شیخ عقلتعطیل.
رمالِ کاخ.
نگاهی به فرماندهان کرد و گفت:
«امروز کسی حمله نکند.»
فرمانده برگشت.
«چرا؟»
شیخ نگاهی به آسمان انداخت.
«ستارهها خوب نیستند.»
فرمانده گفت:
«شیخ، افغانها روی زمیناند، نه توی آسمان!»
شیخ اخم کرد.
«تو نجوم میدانی؟ از اسرار افلاک و علوم غریبه چه میفهمی؟»
شاه پرسید:
«پس چه کنیم؟»
شیخ لبخند زد.
«کاری میکنیم دشمن اصلاً سربازان شما را نبیند.»
شاه جلو آمد.
«چطور؟»
شیخ آرام گفت:
«نامرئیشان میکنیم.»
فرمانده مات ماند.
«نامرئی؟!»
شیخ گفت:
«فقط چند چیز لازم داریم.»
مکث کرد.
«دو پای بز نر…»
فرمانده چشمهایش را بست.
شیخ ادامه داد:
«سیصد و بیست و پنج غلاف نخود…»
«و دختری باکره که بر آب آن، سیصد و بیست و پنج بار شهادتین بخواند.»
فرمانده با عصبانیت گفت:
«قربان! ما توپ و تفنگ میخواهیم؛ ایشان نخود و پای بز میخواهد!»
رو به شیخ کرد.
«علوم غریبه برای ما جنگ نمیکند.»
شیخ با تندی گفت:
«شک نکن فرمانده… شک، اثر کار را خراب میکند.»
آن شب، در آشپزخانه کاخ، دیگها روی آتش رفتند.
دو پای بز.
سیصد و بیست و پنج غلاف نخود.
و ذکری که بارها تکرار شد.
قرار بود این خوراک عجیب، سربازان صفوی را از چشم دشمن پنهان کند.
صبح شد.
خوراک را میان سربازان تقسیم کردند.
سپاه حرکت کرد.
میدان گلنآباد.
سربازان جلو رفتند.
یکی آرام به رفیقش گفت:
«فکر کنم الان نامرئی شدیم.»
همان لحظه گلولهای کنار پایش به زمین خورد.
مکث کرد.
به رفیقش نگاه کرد.
«فکر کنم ما رو میبینن…»
جنگ آغاز شد.
نه نخودها کاری کردند.
نه پای بز.
نه ذکر.
نه ستارهها.
و کسی نامرئی نشد.
سپاه شکست خورد.
فرمانده میان میدان، بالای سر جنازه سربازانش ایستاد.
به پیکرها نگاه کرد.
بعد به راه اصفهان.
و برای سربازانش، برای شهرش، و برای سرنوشت کشوری که میان خرافه و نادانی گرفتار شده بود، گریست.
راه اصفهان باز شد.
محاصره.
قحطی.
بعد از شکست، یکی از درباریان شیخ عقلتعطیل را پیدا کرد.
«شیخ!»
«مگر نگفتی سربازها نامرئی میشوند؟»
شیخ دستی به ریشش کشید.
«عجیب است…»
مرد فریاد زد:
«چی عجیب است؟!»
شیخ کمی فکر کرد.
بعد گفت:
«حتماً غلافهای نخود را اشتباه شمردهاند…»
«یا دختر، یک بار کم خوانده.»
دشمن با توپ و تفنگ آمده بود.
ما با نخود دنبال نامرئیشدن بودیم.
ما مدتهاست عقلمان را باختهایم.