داستان کوتاه / تاریخیShort Stories / Historical
Bir Rüyanın Ölümü
Sovyetler Birliği'ni hiç görmemişti ama orayı İran'ın pek çok şehrinden daha iyi tanıyordu. En azından kendisi öyle sanıyordu. Bir parti toplantısında yüksek sesle ve tuhaf bir coşkuyla şöyle diyordu:
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Sovyetler Birliği'ni hiç görmemişti ama orayı İran'ın pek çok şehrinden daha iyi tanıyordu.
En azından kendisi öyle sanıyordu.
Bir parti toplantısında yüksek sesle ve tuhaf bir coşkuyla şöyle diyordu:
Sovyetler'de işçi aç kalmaz,
yoksul yoktur,
insan aşağılanmaz
ve insanlar eşit bir gelecek için yaşar.
Yalnızca halk için çalışan fabrikalar.
Üniversitelerin kapıları işçi çocuklarına açık.
“Artık bir sınıfın başka bir sınıfa hükmetmediği bir toplum.”
Yerinden kalktı ve gözlerinde dalgalanan bir parıltı ve tuhaf bir coşkuyla devam etti:
Büyük yoldaş Stalin yalnızca siyasi bir lider değil; yeni bir dünya kurmuş bir adam.
Ve arkadaşlarına dönüp ciddi bir sesle devam etti:
Biz büyük Stalin'e ve kurduğu cennete inanıyoruz. Gidip onu yakından görelim, orada okuyalım, daha çok öğrenelim.
Ve bir gün sınıfsız bir toplum kurmak için geri dönelim.
Bir süre sonra birkaç yoldaşıyla birlikte gece vakti sınıra doğru yola çıktılar.
Sınırı geçince birkaç an kımıldamadan durdu.
Eğildi.
Bir avuç toprak alıp öptü.
Başını kaldırdığında gördüğü şey ne bir üniversiteydi ne de onu karşılamaya gelmiş yoldaş Stalin.
Yüzünün karşısında bir silahın namlusu vardı.
Onları tutukladılar.
Defalarca açıkladı:
— Ben sizin düşmanınız değilim.
— Ben Tudeh'liyim.
— Ben Sovyetler'i seviyorum.
Kimse önemsemedi.
Sorgu. Hapis. Kamp. Soğuk. Zorunlu çalışma.
Başlarda kendine gerekçeler buluyordu:
“Herhalde bir yanlışlık oldu.”
Birkaç ay sonra dedi ki:
“Belki sadece bu memurlar kötü.”
Daha sonra kendi kendine düşündü:
“Belki yukarıdaki sorumlular burada olup bitenden habersiz.”
Ama yıllar geçince haklı çıkaracak hiçbir şey kalmamıştı.
İçindeki her şey öldü.
Umut. Cennet tasavvuru. Büyük Stalin ve adalet ütopyasının hikâyesi.
Bir zamanlar kurtarıcısı ve peygamberi olan adam, Stalin öldü.
Onun ölümünden sonra serbest bırakıldı.
Sovyetler'den yanında hapis hatırasından başka bir şey getirmemişti.
Soğuk.
Sorgu.
Dikenli teller.
Ve o topraklarda bir yerde adsız sansız kaybolan yoldaşların yüzleri.
O yıllardan söz ederken artık cennetten bahsetmiyordu.
Stalin'in adı artık gözlerini aydınlatmıyordu.
Sadece yüksek sesle diyordu ki:
“Rusya özgürlüğün mezarıdır, emekçilerin sığınağı değil.”
Rüyasını bulmak için İran'dan gitti.
Ama rüya öldü.