داستان کوتاه / تاریخیShort Stories / Historical
مرگ رویا
شوروی را ندیده بود، اما آن را بهتر از خیلی از شهرهای ایران میشناخت. حداقل خودش اینطور فکر میکرد. در یکی از جلسات حزب بلند و با شوقی عجیب میگفت:
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
شوروی را ندیده بود، اما آن را بهتر از خیلی از شهرهای ایران میشناخت.
حداقل خودش اینطور فکر میکرد.
در یکی از جلسات حزب بلند و با شوقی عجیب میگفت:
در شوروی کارگر گرسنه نمیماند،
فقیر نداریم
انسان تحقیر نمیشود
و آدمها برای آیندهای برابر زندگی میکنند.
کارخانههایی که فقط برای مردم است.
درهای دانشگاه به روی فرزندان کارگر باز است.
«جامعهای که در آن دیگر طبقهای بر طبقهٔ دیگر حکومت نمیکند.»
از جای خود بلند شد و با شوقی عجیب و برقی که در چشمانش موج میزد ادامه داد:
رفیق استالین بزرگ فقط یک رهبر سیاسی نیست؛ مردی است که جهانی تازه ساخته.
و رو به دوستانش و با لحنی جدی ادامه داد
ما به استالین بزرگ و بهشتی که ساخته ایمان داریم برویم و آن را از نزدیک ببینیم در آنجا درس بخوانیم. بیشتر یاد بگیریم.
و روزی برای ساختن یک جامعه بی طبقه برگردیم.
بعد از مدتی شبانه همراه چند رفیق به طرف مرز رفتند.
وقتی از مرز گذشتند، چند لحظه بیحرکت ایستاد.
خم شد.
مشتی خاک برداشت و آن را بوسید.
سرش را که بالا آورد، چیزی که دید نه دانشگاه بود، نه رفیق استالین که به استقبالش آمده باشد.
لولهٔ یک اسلحه روبهروی صورتش بود.
دستگیرشان کردند.
بارها توضیح داد:
— من دشمن شما نیستم.
— من تودهایام.
— من شوروی را دوست دارم
کسی اهمیت نداد.
بازجویی. زندان. اردوگاه. سرما. کار اجباری.
اوایل برای خودش دلیل میآورد:
«حتماً اشتباهی شده.»
چند ماه بعد گفت:
«شاید فقط این مأمورها بد هستند.»
بعدتر با خودش فکر کرد:
«شاید مسئولان بالا نمیدانند اینجا چه میگذرد.»
اما سالها که گذشت، دیگر چیزی برای توجیه باقی نمانده بود.
همهچیز درونش مرد.
امید. تصویر بهشت. استالین بزرگ و قصهٔ آرمان شهر عدالت.
استالین مردی که روزی ناجی و پیامبرش بود مرد.
بعد از مرگ او، آزاد شد.
از شوروی چیزی با خودش نیاورده بود جز خاطرهٔ زندان.
سرما.
بازجویی.
سیمهای خاردار.
و صورت رفقایی که بینامونشان جایی در آن سرزمین ناپدید شده بودند.
وقتی دربارهٔ آن سالها حرف میزد، دیگر از بهشت نمیگفت.
دیگر نام استالین چشمهایش را روشن نمیکرد.
فقط بلند میگفت:
«روسیه مدفن آزادی است، نه مأمن زحمتکشان.»
او برای پیدا کردن رؤیایش از ایران رفت.
اما رؤیا، مرد.