داستان کوتاه / اجتماعیShort Stories / Social
Sonra
Hep tek bir cümlesi vardı: “Tamam, sonra.” Evliliğin ilk yıllarında — Zeri: Hafta sonu kuzeye gidelim mi? Mahmud: — Ev taksiti biraz hafiflesin. Çocuklar küçükken ve şöyle dediklerinde:
- 1 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Hep tek bir cümlesi vardı:
“Tamam, sonra.”
Evliliğin ilk yıllarında,
— Zeri: Hafta sonu kuzeye gidelim mi?
Mahmud:
— Ev taksiti biraz hafiflesin.
Çocuklar küçükken ve şöyle dediklerinde:
— Baba, gel bizimle oyna.
Mahmud:
— Bu aralar çok yoğunum. Sonra.
Ve “sonra” yavaş yavaş ailenin bir üyesi oldu.
Ev büyüdü.
Araba değişti.
Çocuklar büyüdü.
Ergen oğlu:
— Baba, cuma gel maçımı izle.
Mahmud:
— Gelecek cuma, söz veriyorum.
Gelecek cuma da gitmedi.
Kızı mezuniyetinden bir gün önce dedi ki:
— Baba, yarın üniversiteye geliyorsun, değil mi? Unutma.
Mahmud dedi ki:
— Gelmek için elimden geleni yapacağım.
Gitmedi.
Yıllar geçti.
Emekli olduğu gün ilk kez sabah çalar saati kapattı ve bir daha uyumadı.
Pencerenin önüne oturup dedi ki:
“Eh… şimdi yaşama vakti.”
Karısına döndü:
— Seyahate çıkalım. Hep istediğin o yere.
Kadın acı acı gülümsedi:
— Senin dizin artık uzun yol araba kullanmaya dayanmıyor, benim de ayağım ağrıyor. Şuralarda bir yere gidelim.
Mahmud bir şey söylemedi.
Oğlunu aradı.
— Hafta sonu gel, belki annenle toplu bir yolculuğa çıkarız.
Oğlu dedi ki:
— Baba, bu hafta sonu arkadaşlarla buluşmamız var. Başka bir zamana kalsın.
Kızını aradı.
— Birkaç günlüğüne yanımıza gel.
Kızı dedi ki:
— Keşke daha önce söyleseydin. Bu iki ay gerçekten yetişemem.
Mahmud telefonu kapattı.
İlk kez insanların gitmediğini anladı;
sadece hayatlarını onsuz yaşamayı öğrenmişlerdi.
O gece fotoğraf kutusunu getirdi.
Fotoğrafların çoğunda yoktu.
Birinin arkasına kızı çocuk yazısıyla yazmıştı:
“Babam gelmedi. İşi vardı.”
Uzun süre o cümleye baktı.
Sabah Zeri bir şeyin düştüğünü duydu.
Odaya girdiğinde Mahmud yatağın yanında yerde yatıyordu.
Ambulans geldi.
Ama artık çok geçti.
Bir kâğıda şöyle yazmıştı:
“Artık hiçbir şeyi sonraya bırakmayacağım.”
Yalnız şunu bilmiyordu:
Bazen “sonra” hiç gelmez.