داستان کوتاه / شیخ عبدالمنافعShort Stories / Sheikh Abdolmanafe
Kandaki Cin
Çiçek hastalığı yılıydı. Hangi sokaktan geçsen ya bir çocuğun öksürüğü gelirdi ya da çocuğunun yüzüne beyaz bir bez örten bir annenin feryadı.
- 3 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Çiçek hastalığı yılıydı.
Hangi sokaktan geçsen
ya bir çocuğun öksürüğü gelirdi,
ya da çocuğunun yüzüne
beyaz bir bez örten bir annenin feryadı.
Çiçek hastalığı fakir zengin tanımazdı;
ama en çok yoksulların kapısını çalardı.
İnsanlar aşıdan kaçıyordu, çünkü şeyh minberde, muskacılar da halkın arasında şöyle demişti:
“Ey insanlar!
Bu ilacı Frenkler yaptı!
Domuz kanından alıp
Müslüman çocuğun kanına akıtıyorlar!”
Müslüman oğlanı namussuz, Müslüman kızı da kirli yapmak istiyorlar; ikisi de kısır kalacak.
Kâfirler neslimizi kesmek istiyor.
Kadınlar çocuklarına daha sıkı sarıldı.
Şeyh sesini alçalttı:
“Güvenilir bir haber geldi;
çiçek aşısı olan her çocuğun kanında
cinlerin girmesi için
bir yol açılırmış!”
Mescitte uğultu yayıldı.
Bir adam sordu:
“O zaman ne yapalım, hacı efendi?”
Şeyh sakalını sıvazlayıp dedi ki:
Şimdiye kadar ne yapıyorduk?
“Çiçek hastalığını savan bir duamız var.”
Bir adam dedi ki: Çocuklar ölüyor.
Şeyh bağırdı: Ölüm senin elinde değil be adam, Tanrı'nın elinde; ölen her Müslüman cennete gider, cehennem kâfirlerin ve yaptıkları her şeyin yeridir.
Birkaç gün sonra
birkaç aşıcı
tahta kutular ve ilaç şişeleriyle
Tahran mahallelerine yola çıktı.
Tellal çarşıda bağırdı:
“Sadrazamın emriyle!
Çocukları çiçek aşısına getirin!
Ölümden ve körlükten korunsunlar!”
Getirmeyen beş tümen ceza ödeyecek.
Herkes çocuğunu sakladı.
Aralarında ayakkabı tamircisi Taki de vardı.
Aşıcı Taki'ye demişti ki:
“Çocuğu getir.
Çiçeğe yakalanırsa belki sağ kurtulamaz.”
Ayakkabı tamircisi Taki dedi ki: Ama şeyh şöyle demişti:
“Kim bedenini Frenk iğnesine teslim ederse
Tanrı'nın takdirinden şüphe etmiş olur.”
Taki'nin gönlü, şeyhten alıp oğlunun boynuna astığı duaya güveniyordu.
Birkaç gün sonra
çiçek hastalığı Taki'nin evine ulaştı.
Taki koşa koşa aktar Keyhüsrev'e gidip dedi ki:
Eteğine sarılıyorum, oğlum elimden gidiyor, bir şey ver.
Aktar iç çekip dedi ki: Çiçek hastalığı için bir şeyim yok. Çocuğu neden aşılatmadın?
Oğlumun kirleneceğini, kısır kalacağını söylediler.
Aktar gözyaşları içinde dedi ki: Kirli ve kısır olan senin beynin.
Seni engelleyen adam kendi oğlunu aşılattı.
Üçüncü günün sabahı
Taki'nin oğlunun nefes sesi artık gelmiyordu.
Emir Kebir, Taki'nin evinin önünden geçerken bir kadının feryadını duydu.
Taki'nin omuzları titriyordu. Oradaki bir şeyh dedi ki: Tanrı'nın takdiriydi.
Emir döndü; kızarmış gözlerle, camları titreten bir sesle dedi ki: “Tanrı bunu takdir etmedi… Bu enfeksiyon çiçek hastalığından değil; kapıları bilime kapalı, hurafeye açık beyinlerden. Cehalet, aşısı olmayan tek bulaşıcı hastalıktır.”
Taki oğlunun cansız bedenini kucakladı
ve şeyhin evine gitti.
Tam o anda
şeyhin oğlu avluda oynuyordu;
sağlıklı, güleç
ve kolunda küçük bir yara iziyle.
Taki onun koluna baktı.
Sonra şeyhe baktı.
Ceylan derisine yazılmış duayı
ölü oğlunun boynundan çözüp
şeyhin ayaklarının dibine attı.
Artık ne haykırış ne de ağlama olan
bir sesle dedi ki:
“Cinler yalnızca bizim çocuklarımızın kanının yolunu mu biliyordu?
Yoksa sizin evinizin kapısı
parayla mı kapanıyor?”
Şeyh halka bir göz attı.
Bastonunu yere vurup dedi ki:
“Dilini tut be adam!
Oğlunun ölümü Tanrı'nın isteğiydi…
benim oğlumun sağlığı da
babasının duasının bereketindendir.”
Sonra eğildi,
yere düşen duayı aldı,
tozunu silkeledi
ve kalabalığa dönüp dedi ki:
“Bu dua henüz bozulmadı…
Kim alıcı?”
Hikâyenin zemini gerçektir: İran'da çiçek aşısı Emir Kebir'den önce başlamıştı, ama o 1848'de onu daha ciddi ve yaygın hâle getirdi. Halkın muhalefeti, yeni yöntemden korkma ve aşılananların bedenine cin girdiği gibi söylentiler de tarihî anlatılarda yer alır; şeyh karakteri, ailesi ve bu hikâyedeki olaylar hayalîdir. (PubMed)