داستان کوتاه / تاریخیShort Stories / Historical
The Man Whose School They Destroyed
مردی که مدرسهاش را خراب کردند تبریز بود. صدای زنگ مدرسه در کوچه پیچید. بچهها دویدند و پشت نیمکتها نشستند. تختهی سیاه، روش تازه، و مهمتر از همه: بچهها خیلی زودتر خواندن و نوشتن یاد میگرفتند. اما همه از این …
- 1 dk okuma
- Videolu
Öykü videosu
The Man Whose School They Destroyed
مردی که مدرسهاش را خراب کردند
تبریز بود.
صدای زنگ مدرسه در کوچه پیچید.
بچهها دویدند
و پشت نیمکتها نشستند.
تختهی سیاه،
روش تازه،
و مهمتر از همه:
بچهها خیلی زودتر
خواندن و نوشتن یاد میگرفتند.
اما همه از این اتفاق خوشحال نبودند.
شیخ عبدالمنافع
مکتبخانه و منافع خودش را در خطر میدید.
روزی مقابل رشدیه ایستاد و گفت:
«جمع کن این بساط فرنگی را!»
«این مدرسه بچهها را از دین دور میکند.»
«زنگش هم شبیه ناقوس کلیساست.»
اما رشدیه
خودش غریبهی دین نبود.
درس حوزوی خوانده بود.
قرار بود برای ادامهی تحصیل
به نجف برود.
اما راهش را عوض کرد.
میگفت:
چرا کودک ایرانی
باید سالها در مکتبخانه بنشیند
فلک بشه
تا خواندن یاد بگیره.
به بیروت رفت.
روشهای تازهی آموزش را دید.
به ایران برگشت.
مدرسه ساخت.
رشدیه گفت:
«از زنگ استفاده نمیکنم.»
اما مسئله
دیگر زنگ نبود.
شیخ گفت:
«میرزا...
هنوز وقت داری دست برداری.»
رشدیه پرسید:
«از چه؟»
شیخ گفت:
«از این مدرسه.»
رشدیه به بچهها نگاه کرد.
«شیخ،
اگر این بچه فردا
کتاب،
روزنامه،
قرآن
و حساب خودش را بتواند بخواند،
چه چیزی از ایمانش کم میشود؟»
شیخ گفت:
«مسئله فقط خواندن نیست.
این در را که باز کنی،
دیگر معلوم نیست
چه چیزهایی وارد شود.»
رشدیه لحظهای نگاهش کرد.
بعد آرام گفت:
«شاید مشکل همین باشد، شیخ.
وقتی آدم خواندن یاد بگیرد،
دیگر فقط آن چیزی را نمیداند
که ما برایش تعریف کرد