Bölüm 1داستانهای دنبالهدار / عروس سابقSerialized Stories / The Former Daughter-in-Law
Anahtar
Taziye gecesi, gelip giden misafirlerin arasında gözü salonun dibinde duran bir kadına takıldı. Eski karısı. Ayrılalı dört yıl olmuştu. Aile ondan hâlâ hoşlanmıyordu. Adı her geçtiğinde biri “Vefasız kızdı; bırakıp gitti,” diyordu.
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Taziye gecesi, gelip giden misafirlerin arasında gözü salonun dibinde duran bir kadına takıldı.
Eski karısı.
Ayrılalı dört yıl olmuştu. Aile ondan hâlâ hoşlanmıyordu. Adı her geçtiğinde biri “Vefasız kızdı; bırakıp gitti,” diyordu.
Adam da buna inanmıştı.
Kadın siyah bir başörtüsü takmış, elini çantasının askısına bastırıyordu. Öne gelmiyordu; sanki sessizce gitmek için bir fırsat kolluyordu.
Adam ona doğru yürüdü.
“Senin burada ne işin var?”
Kadın başını kaldırdı.
“Annenle vedalaşmaya geldim.”
Adam acı acı güldü.
“Şimdi mi aklına geldi? Bunca yıl yoktun. Hayattayken gelseydin.”
Kadın dudaklarını araladı, ama bir şey söylemedi.
Salonda Kur'an sesi yankılanıyordu. Biri çay tepsisini ikisinin arasından geçirdi. Adam bir adım kenara çekildi, ama gözünü kadından ayırmadı.
“Numarası sende vardı. Evini de biliyordun.”
Kadın sakince dedi ki:
“Biliyorum.”
“O zaman neden gelmedin?”
Bu kez kadın elini çantasına daldırdı.
Bir anahtar çıkardı; küçük, mavi bir anahtarlıklı.
Adam onu tanıdı.
Annesinin evinin anahtarıydı.
“Bunun senin elinde ne işi var?”
Birkaç adım ötede duran yaşlı komşu kadın yaklaştı.
“Oğlum, bu hanım her perşembe annenin yanındaydı.”
Adam ona baktı.
“Ne?”
“Onu doktora götürürdü. Alışverişini yapardı. Yemek pişirirdi. Annenin dizi ağrıdığında banyo yapmasına yardım ederdi.”
Adam kadına döndü.
“Her perşembe mi?”
Kadın başını önüne eğdi.
Yaşlı kadın dedi ki:
“Annen bir şey söylemememizi tembihlemişti.”
Adamın aklına perşembe telefonları geldi.
Her seferinde sorardı: “Anne, yalnız mısın?”
Annesi de derdi ki: “Hayır oğlum, yanımda biri var. Sen işine bak.”
Kim olduğunu hiç sormamıştı.
Kadın anahtarı avucuna bıraktı.
Adam sordu:
“Neden bana söylemedin?”
“Anlaşmamız böyleydi.”
“Onca şeyden sonra… neden yine de gidiyordun?”
Kadın ona baktı. Gözleri ıslaktı.
“Ben senden ayrılmıştım… annenden değil.”
Adam bir şey söylemek istedi, ama kadın çantasının askısını omzunda düzeltti.
“Artık uğruna gelmek isteyeceğim kimse kalmadı.”
Sonra gitti.
Adam misafirlerin arasında kaldı; avucunda bir anahtar ve annesine soramayacağı bir soruyla.
İlk kez, bütün bu yıllar boyunca belki de hikâyenin tamamını bilmediğini düşündü.
Onun yerinde olsaydınız sizi daha çok ne yaralardı; o kadın hakkındaki yargınız mı, yoksa annenizin yanında kimin olduğunu hiç sormamış olmanız mı?