Bölüm 2داستانهای دنبالهدار / عروس سابقSerialized Stories / The Former Daughter-in-Law
Son Perşembe
Perşembeydi. Hep geldiği o saat. Kadın anahtarı usulca kilide soktu. Yaşlı kadının evinin kapısı o eski sesiyle açıldı. İlaç kokuyordu.
- 1 dk okuma
- Videolu
Perşembeydi.
Hep geldiği o saat.
Kadın anahtarı usulca kilide soktu.
Yaşlı kadının evinin kapısı o eski sesiyle açıldı.
İlaç kokuyordu.
Bayat çay kokuyordu.
Sahibinin artık yalnız kalmaya gücü yetmeyen bir evin kokusu.
Yaşlı kadın kanepede oturuyordu.
Televizyon açıktı,
ama gözü kapıdaydı.
Kadın dedi ki:
“Merhaba anne.”
Yaşlı kadın güldü.
“Bu kelimeyi hiç bırakmadın, ayrıldığında bile.”
Kadın alışveriş poşetlerini masaya koydu.
“Ben oğlundan ayrıldım…
senden değil.”
Kadın mutfağa gitti.
İlaçları düzenledi.
Su bardağını yaşlı kadının yanına koydu.
Yaşlı kadın usulca dedi ki:
“Ona hâlâ söylemedin mi?”
Kadın sordu:
“Neyi?”
“Bunu.
Her perşembe geldiğini.
Beni doktora götürdüğünü.
Beni yıkadığını.
Yemeğimi pişirdiğini.”
“Bilmemesi bizim anlaşmamızdı.”
Yaşlı kadının nefesi daraldı.
Elini göğsüne koydu.
Kadın hızla yanına geldi.
“İyi misin?”
Yaşlı kadın kadının elini tuttu.
Eli soğuktu.
Dedi ki:
“Bir gün ben olmazsam…
gel.”
Kadın ne demek istediğini anladı.
Başını önüne eğdi.
Yaşlı kadın gülümsedi.
“Sen benim hiç olmamış kızım gibisin.”
Kadının gözleri doldu.
Yaşlı kadın sakince devam etti:
“Gelirsen…
anahtarı kendisine ver.”
“Benden sonra öğrensin.
Bazı insanların giderken
kapıyı arkalarından kapadıklarını…
ama kalplerinin orada kaldığını öğrensin.”
Kadın ağlamadı.
Ve her perşembe olduğu gibi
evi topladı.
Gitmek isterken
yaşlı kadın kapının yanında dedi ki:
“Kızım…”
“Gelecek perşembe de gel.”
“Gelirim anne.”
Ama bir sonraki perşembe
evin kapısını kimse açmadı.
Ve anahtar
taziye gecesine kadar
kadının çantasında kaldı.