قسمت 2داستانهای دنبالهدار / عروس سابقSerialized Stories / The Former Daughter-in-Law
پنجشنبهٔ آخر
پنجشنبه بود. همون ساعتی که همیشه میاومد. زن آرام کلید انداخت توی قفل. در خانهی پیرزن با همان صدای قدیمی باز شد. بوی دارو میآمد.
- 1 دقیقه خواندن
- با ویدیو
پنجشنبه بود.
همون ساعتی که همیشه میاومد.
زن آرام کلید انداخت توی قفل.
در خانهی پیرزن با همان صدای قدیمی باز شد.
بوی دارو میآمد.
بوی چای مانده.
بوی خانهای که آدمش دیگر زورِ تنها ماندن نداشت.
پیرزن روی مبل نشسته بود.
تلویزیون روشن بود،
اما نگاهش به در بود.
زن گفت:
«سلام مامان.»
پیرزن خندید.
«هیچوقت این کلمه رو ترک نکردی، حتی وقتی جدا شدی.»
زن کیسههای خرید را گذاشت روی میز.
«من از پسرت جدا شدم…
از شما که نه.»
زن رفت آشپزخانه.
قرصها را مرتب کرد.
لیوان آب را کنار دست پیرزن گذاشت.
پیرزن آرام گفت:
«بهش نگفتی هنوز؟»
زن پرسید:
«چی رو؟»
«همینو.
که هر پنجشنبه میآی.
که منو دکتر میبری.
که حمومم میکنی.
که غذامو میپزی.»
«قرار ما بود که نفهمه.»
پیرزن نفسش گرفت.
دستش را گذاشت روی سینهاش.
زن سریع آمد جلو.
«خوبین؟»
پیرزن دست زن را گرفت.
دستش سرد بود.
گفت:
«اگه یه روزی نبودم…
بیا.»
زن فهمید منظورش چیست.
سرش را پایین انداخت.
پیرزن لبخند زد.
«تو مثل دختر نداشتهٔ منی.»
زن چشمهایش پر شد.
پیرزن آرام ادامه داد:
«اگه اومدی…
کلید رو بده به خودش.»
«بذار بعد من بفهمه.
بفهمه بعضی آدما وقتی میرن،
در رو پشت سرشون میبندن…
اما دلشون همونجا جا میمونه.»
زن گریه نکرد.
و مثل هر پنجشنبه،
خانه را جمع کرد.
وقتی میخواست برود،
پیرزن کنار در گفت:
«دخترم…»
«پنجشنبهی بعدم بیا.»
«میآم مامان.»
اما پنجشنبهی بعد،
درِ خانه را کسی باز نکرد.
و کلید،
تا شب ختم،
توی کیف زن ماند.