داستان کوتاه / تاریخیShort Stories / Historical
The Famine of 1917
سال ۱۲۹۶ بود. در خانههای مردم نانی برای خوردن نبود. هر روز چند جنازه را به مردهشورخانه میآوردند؛ جنازههایی که گاهی تا شب میماندند، چون خانوادههایشان پول کفن و گورکن نداشتند. نانواها میگفتند: «گندم نیست.» اما مردم میدانستند گندم هست؛ …
- 1 dk okuma
- Videolu
Öykü videosu
The Famine of 1917
سال ۱۲۹۶ بود.
در خانههای مردم
نانی برای خوردن نبود.
هر روز چند جنازه را
به مردهشورخانه میآوردند؛
جنازههایی که گاهی تا شب میماندند،
چون خانوادههایشان
پول کفن و گورکن نداشتند.
نانواها میگفتند:
«گندم نیست.»
اما مردم میدانستند گندم هست؛
در انبار توانگرانی که صبر میکردند
گرسنگی بیشتر شود
تا گندمشان را گرانتر بفروشند.
در همان روزها،
هفتهشت نفر از ثروتمندان بازار
به خانه شیخ عبدالمنافع آمدند.
بوی روغن و کباب
از لباسهایشان بلند بود.
شیخ در صدر اتاق نشسته بود.
یکی از حاجیها گفت:
«آقا، قصد تشرف به مکه داریم.
آمدهایم اجازه بگیریم و وجوحات بدهیم.»
شیخ چشمهایش را بست،
بوی پول حالش را خوب کرد.
تسبیح را چرخاند و گفت:
«راه مکه، راه هر کسی نیست.»
«اما بر شما گشوده شده است.
فرشتگان از همین حالا
منتظر قدمهای شما هستند.»
یکی پرسید:
در این ایام آیا ثواب خواهیم برد
شیخ گفت:
«اجرا آن از شماره خارج است برای شما نوشته خواهد شد.»باغها قصرها و حوریان فراوان میبینم
بیرون اتاق،
میرزا شیدا ساکت نشسته بود.
از صبح برای جمعکردن پول کفن و گورکن برای فقرا
خانه به خانه رفته
و دست خالی برگشته بود.
رو به حاجیها کرد و گفت:
«دیروز برای کفن سه کودک
از شما کمک خواستم.»
یکی از مردان گفت:
«ما برای هر کاری پول نداریم.»
میرزا پرسید:
«اما برای مکه دارید؟»
شیخ اخم کرد.
«مردک ناقص العقل، در کار آخرت مردم دخالت نکن.»
�