Bölüm 2داستانهای دنبالهدار / بچه یکی دیگهSerialized Stories / Someone Else’s Children
İtiraf
Adam birkaç saniye sandalyede öylece kaldı. İki eli yüzündeydi, omuzları usulca titriyordu. Genç doktor, “Nadiri Bey… su getireyim mi?” dedi.
- 2 dk okuma
- Videolu
Adam birkaç saniye sandalyede öylece kaldı.
İki eli yüzündeydi.
Omuzları usulca titriyordu.
Genç doktor dedi ki:
“Nadiri Bey… su getireyim mi?”
Adam ellerini yüzünden çekti.
Gözleri kıpkırmızıydı,
ama sesi tuhaf bir şekilde sakindi.
Dedi ki:
“Çocuklarıma söylemeyeceksiniz, değil mi?”
Oda sustu.
Psikolog usulca dedi ki:
“Çocukların en az zarar görmesini istiyoruz.”
Adam başını kaldırdı.
“Çocuklar mı?
Çocuklar şimdi evde.
Babalarının test sonucunu almaya gittiğini,
sonra da ekmek alıp döneceğini sanıyorlar.”
Kimse cevap vermedi.
Yaşlı doktor yavaşça dedi ki:
“Şimdilik yan odada birkaç dakika dinlenseniz iyi olur.”
Adam kalktı.
Ne doğru dürüst yürüyebiliyordu,
ne doğru dürüst nefes alabiliyordu.
Sadece telefonunu sımsıkı tutuyordu.
Odadan çıkınca
yaşlı doktor sekreteri aradı.
Dedi ki:
“Nadiri Hanım'ı içeri gönderin.”
Birkaç dakika sonra kapı açıldı.
Kadın odaya girdi.
Önce doktorlara baktı.
Sonra masanın üstündeki beyaz zarfa.
Yüzü bembeyaz olmuştu.
Yaşlı doktor dedi ki:
“Nadiri Hanım, buyurun oturun.”
Kadın oturdu.
Yaşlı doktor kâğıdı önüne koydu.
“Test sonucu.”
Kadın kâğıda baktı.
Dudakları kurudu.
Her şeyi kendisi biliyordu,
ama bunun bir yalan olmasını istiyordu.
Dedi ki:
“Bu bir hata.”
Yaşlı doktor dedi ki:
“Test iki kez tekrarlandı.”
Kadın sertçe dedi ki:
“O zaman iki kez hata yapmışsınız.”
Psikolog olan kadın doktor usulca kalktı.
Dedi ki:
“Nadiri Hanım, lütfen birkaç dakikalığına benimle yan odaya gelin.”
Kadın bir şey söylemedi.
Sadece çantasını alıp peşinden gitti.
Yan oda daha küçüktü.
Daha sessiz.
Neredeyse penceresiz.
Psikolog karşısına oturdu ve dedi ki:
“Nadiri Hanım… çocukların gerçek babasının kim olduğunu bilmemiz gerekiyor.”
Kadın dedi ki:
“Bilmiyorum.”
Psikolog ona baktı.
Kadın yine dedi ki:
“Bilmiyorum.”
Psikolog sakin bir sesle dedi ki:
“Şu anda her yalan işi daha da kötüleştirir.”
Kadın gözlerini kapadı.
Birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonra birden, sanki cümle ağzından düştü.
“İkisi sokağın başındaki kebapçının çırağından.”
Psikolog kıpırdamadı.
Kadın başını önüne eğdi.
“Hep dükkânın önündeydi.
Kocam işteydi… ben yalnızdım…
O konuşuyordu… güldürüyordu…”
Sesi kırıldı.
Psikolog usulca sordu:
“Ya üçüncüsü?”
Kadın elini ağzına götürdü.
“O farklıydı.”
“Farklı ne demek?”
Kadın kesik kesik dedi ki:
“Davanın hâkimi.”
Psikoloğun kaşları biraz çatıldı.
“Hangi dava?”
Kadın dedi ki:
“Boşanma.”
Sonra ağlamaya başladı.
“Bir süre boşanmak istedim.
Her şey birbirine girmişti.
Yalnızdım.
O hep işteydi.
Geldiğinde yorgundu.
Beni hiç görmüyordu.”
Psikolog dedi ki:
“Üç çocuğun masrafı ağırdır, Nadiri Hanım.”
Kadın ağlayarak dedi ki:
“Yani çocuklara söyleyecek misiniz?”
Psikolog cevap vermedi.
Kadın sesini alçalttı.
“Mahvolurlar.”
Psikolog dedi ki:
“Henüz karar vermedik.”
Kadın dedi ki:
“Ya o?”
“Nadiri Bey mi?”
Kadın başını salladı.
Psikolog birkaç saniye sustu.
Sonra dedi ki:
“O zaten şimdiden mahvoldu.”
Tam o anda yan odadan bir telefon sesi geldi.
Kadın başını kaldırdı.
Duvarın ardından adamın sesi duyuldu.
Sakin.
Titrek.
Ama hâlâ babacan.
“Canım babacığım…”
Kadın donup kaldı.
Adam dedi ki:
“Hayır, unutmadım.
Ekmek alacağım…
Baban birazdan gelecek.”
Kadın iki elini yüzüne kapadı.
Ve ilk kez anladı ki
yalanı yalnızca bir adama ihanet etmemişti;
yalanı, üç çocuğun hayatını da yapılmasında hiçbir payları olmayan bir sırra düğümlemişti.