قسمت 2داستانهای دنبالهدار / بچه یکی دیگهSerialized Stories / Someone Else’s Children
اعتراف
مرد چند ثانیه همانطور روی صندلی ماند. دو دستش روی صورتش بود. شانههایش آرام میلرزید. دکتر جوان گفت: «آقای نادری… آب بیارم؟»
- 3 دقیقه خواندن
- با ویدیو
مرد چند ثانیه همانطور روی صندلی ماند.
دو دستش روی صورتش بود.
شانههایش آرام میلرزید.
دکتر جوان گفت:
«آقای نادری… آب بیارم؟»
مرد دستهایش را از روی صورتش برداشت.
چشمهایش قرمز بود،
اما صدایش عجیب آرام بود.
گفت:
«به بچههام که نمیگین؟»
اتاق ساکت شد.
روانشناس آرام گفت:
«ما میخوایم کمترین آسیب به بچهها برسه.»
مرد سرش را بلند کرد.
«بچهها؟
بچهها الان خونهان.
فکر میکنن باباشون رفته جواب آزمایش بگیره،
بعدشم نون میخره برمیگرده.»
کسی جواب نداد.
دکتر پیر آهسته گفت:
«فعلاً بهتره چند دقیقه توی اتاق کناری استراحت کنین.»
مرد بلند شد.
نه درست راه میرفت،
نه درست نفس میکشید.
فقط گوشیاش را محکم گرفته بود.
وقتی از اتاق بیرون رفت،
دکتر پیر به منشی زنگ زد.
گفت:
«خانم نادری رو بفرستید داخل.»
چند دقیقه بعد، در باز شد.
زن وارد اتاق شد.
اول به دکترها نگاه کرد.
بعد به پاکت سفید روی میز.
رنگش پریده بود.
دکتر پیر گفت:
«خانم نادری، بفرمایید بشینید.»
زن نشست.
دکتر پیر برگه را گذاشت جلویش.
«نتیجهی آزمایش.»
زن برگه را نگاه کرد.
لبش خشک شد.
خودش همهچیز را میدانست،
اما دلش میخواست این یکی دیگر دروغ باشد.
گفت:
«این اشتباهه.»
دکتر پیر گفت:
«آزمایش دوبار تکرار شده.»
زن تند گفت:
«پس دوبار اشتباه کردین.»
دکتر زن که روانشناس بود، آرام بلند شد.
گفت:
«خانم نادری، لطفاً چند دقیقه با من بیایید اتاق مجاور.»
زن چیزی نگفت.
فقط کیفش را برداشت و دنبال او رفت.
اتاق مجاور کوچکتر بود.
ساکتتر.
بیپنجرهتر.
روانشناس روبهرویش نشست و گفت:
«خانم نادری… ما باید بدونیم پدر واقعی بچهها کیه.»
زن گفت:
«نمیدونم.»
روانشناس نگاهش کرد.
زن دوباره گفت:
«نمیدونم.»
روانشناس آرام گفت:
«الان هر دروغی، فقط کار رو بدتر میکنه.»
زن چشمهایش را بست.
چند ثانیه هیچ نگفت.
بعد ناگهان، انگار جمله از دهانش افتاد بیرون.
«دو تاشون مال شاگرد کبابی سر کوچهست.»
روانشناس تکان نخورد.
زن سرش را پایین انداخت.
«همیشه دم مغازه بود.
شوهرم سر کار بود… من تنها بودم…
اون حرف میزد… میخندوند…»
صدایش شکست.
روانشناس آرام پرسید:
«سومی؟»
زن دستش را گذاشت جلوی دهانش.
«اون فرق داشت.»
«یعنی چی فرق داشت؟»
زن با صدای بریده گفت:
«قاضی پرونده.»
روانشناس ابروهایش کمی جمع شد.
«کدوم پرونده؟»
زن گفت:
«طلاق.»
بعد گریهاش گرفت.
«یه مدت میخواستم طلاق بگیرم.
همهچیز بههم ریخته بود.
من تنها بودم.
اون همیشه سر کار بود.
وقتی میاومد، خسته بود.
اصلاً منو نمیدید.»
روانشناس گفت:
«خرج سه تا بچه سنگینه، خانم نادری.»
زن با گریه گفت:
«پس به بچهها میگین؟»
روانشناس جواب نداد.
زن صدایش را پایین آورد.
«اونا نابود میشن.»
روانشناس گفت:
«هنوز تصمیم نگرفتیم.»
زن گفت:
«اون چی؟»
«آقای نادری؟»
زن سرش را تکان داد.
روانشناس چند ثانیه سکوت کرد.
بعد گفت:
«اون همین الانشم نابود شده.»
همان لحظه از اتاق کناری، صدای زنگ گوشی آمد.
زن سرش را بالا آورد.
صدای مرد از پشت دیوار شنیده شد.
آرام.
لرزان.
اما هنوز پدرانه.
«جونم بابا…»
زن خشکش زد.
مرد گفت:
«نه، یادم نرفته.
نون میخرم…
بابا زود میآد.»
زن دو دستش را گذاشت روی صورتش.
و برای اولین بار فهمید
دروغش فقط به یک مرد خیانت نکرده بود؛
دروغش، زندگی سه بچه را هم به رازی گره زده بود که هیچ نقشی در ساختنش نداشتند.