قسمت 1داستانهای دنبالهدار / بچه یکی دیگهSerialized Stories / Someone Else’s Children
پاکت سفید
دکتر جوان از پشت شیشه به راهرو نگاه کرد. گفت: «دکتر… اون مرد توی راهرو رنگش از گچ دیوار هم سفیدتره.» کمی مکث کرد. بعد آرامتر گفت:
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
دکتر جوان از پشت شیشه به راهرو نگاه کرد.
گفت:
«دکتر… اون مرد توی راهرو رنگش از گچ دیوار هم سفیدتره.»
کمی مکث کرد.
بعد آرامتر گفت:
«میدونی به چی نگاه میکنه؟»
دکتر پیر جواب نداد.
دکتر جوان گفت:
«به عکس بچههاش.»
روی صفحهی گوشی، سه تا بچه بودند.
دختره خودش را چسبانده بود به پدر.
پسر بزرگه با غرور کنار او ایستاده بود.
کوچیکه هم توی بغل مرد بود.
جوری که انگار اگر دنیا هم خراب میشد،
آغوش آن مرد امنترین جای ممکن بود.
اتاق در سکوت فرو رفت.
دکتر پیر برگه را دوباره نگاه کرد و گفت:
«آزمایش دوبار تکرار شده.»
دکتر جوان گفت:
«یعنی… هیچکدوم بچهی این مرد نیستن؟»
دکتر پیر چیزی نگفت.
فقط سرش را پایین انداخت.
دکتر جوان که تازهکار بود، بیقرار پرسید:
«نمیشه بهش بگیم بچهها مال خودشن؟
یعنی چی میشه؟
اون دوستشون داره، اونا هم دوستش دارن.»
مردی که آنطرف میز نشسته بود، عینکش را برداشت.
قاضی بازنشسته بود؛ مشاور حقوقی پرونده.
گفت:
«نمیشه دکتر.
اینجا فقط دل آدمها وسط نیست.
نمیتونیم حقیقت رو قایم کنیم.»
دکتر جوان آه کشید.
«پس چی کار کنیم؟»
دکتر پیر به پاکت سفید روی میز نگاه کرد.
گفت:
«اول باید به خودش بگیم.»
دکتر پیر گفت:
«آقای نادری… لطفاً بفرمایید داخل.»
مرد وارد اتاق شد.
اول به آدمهای دور میز نگاه کرد.
بعد نگاهش افتاد به پاکت سفید.
لبهایش خشک شد.
با ترس پرسید:
«اونا بچههای منن دیگه؟»
هیچکس جواب نداد.
نه دکتر جوان.
نه روانشناس.
نه قاضی بازنشسته.
نه آن پاکت سفید.
مرد یک قدم جلو آمد.
گفت:
«چرا همهتون اینجوری نگام میکنین؟»
دکتر جوان صندلی را کمی عقب کشید.
گفت:
«آقای نادری… بفرمایید بشینید. من توضیح میدم.»
مرد به صندلی نگاه کرد.
به پاکت نگاه کرد.
بعد دوباره گفت:
«فقط بگین…
بچههامن؟»
دکتر پیر چشمهایش را بست.
همین کافی بود.
مرد دیگر نیازی به توضیح نداشت.
آرام نشست.
نه؛ انگار روی صندلی افتاد.
چند ثانیه فقط به زمین نگاه کرد.
بعد شانههایش لرزید.
دو دستش را آورد روی صورتش.