Bölüm 1داستانهای دنبالهدار / بچه یکی دیگهSerialized Stories / Someone Else’s Children
Beyaz Zarf
Genç doktor camın ardından koridora baktı. “Doktor… koridordaki o adamın yüzü duvardaki alçıdan bile beyaz,” dedi. Biraz durdu. Sonra daha alçak sesle şöyle dedi:
- 1 dk okuma
- Videolu
Genç doktor camın ardından koridora baktı.
Dedi ki:
“Doktor… koridordaki o adamın yüzü duvardaki alçıdan bile beyaz.”
Biraz durdu.
Sonra daha alçak sesle dedi ki:
“Neye baktığını biliyor musun?”
Yaşlı doktor cevap vermedi.
Genç doktor dedi ki:
“Çocuklarının fotoğrafına.”
Telefonun ekranında üç çocuk vardı.
Kız babasına sokulmuştu.
Büyük oğlan gururla yanında duruyordu.
Küçük de adamın kucağındaydı.
Sanki dünya yıkılsa bile
o adamın kucağı olabilecek en güvenli yerdi.
Oda sessizliğe gömüldü.
Yaşlı doktor kâğıda yeniden baktı ve dedi ki:
“Test iki kez tekrarlandı.”
Genç doktor dedi ki:
“Yani… hiçbiri bu adamın çocuğu değil mi?”
Yaşlı doktor bir şey söylemedi.
Sadece başını önüne eğdi.
Mesleğe yeni başlamış olan genç doktor huzursuzca sordu:
“Ona çocukların kendi çocukları olduğunu söyleyemez miyiz?
Ne olur ki?
O onları seviyor, onlar da onu seviyor.”
Masanın öbür tarafında oturan adam gözlüğünü çıkardı.
Emekli bir hâkimdi; davanın hukuk danışmanı.
Dedi ki:
“Olmaz doktor.
Burada söz konusu olan yalnızca insanların kalbi değil.
Gerçeği saklayamayız.”
Genç doktor iç çekti.
“O zaman ne yapacağız?”
Yaşlı doktor masanın üstündeki beyaz zarfa baktı.
Dedi ki:
“Önce kendisine söylemeliyiz.”
Yaşlı doktor dedi ki:
“Nadiri Bey… lütfen içeri buyurun.”
Adam odaya girdi.
Önce masanın etrafındaki insanlara baktı.
Sonra gözü beyaz zarfa takıldı.
Dudakları kurudu.
Korkuyla sordu:
“Onlar benim çocuklarım, değil mi?”
Kimse cevap vermedi.
Ne genç doktor.
Ne psikolog.
Ne emekli hâkim.
Ne de o beyaz zarf.
Adam bir adım öne çıktı.
Dedi ki:
“Neden hepiniz bana böyle bakıyorsunuz?”
Genç doktor sandalyeyi biraz geri çekti.
Dedi ki:
“Nadiri Bey… buyurun oturun. Ben açıklayayım.”
Adam sandalyeye baktı.
Zarfa baktı.
Sonra yine dedi ki:
“Sadece söyleyin…
çocuklarım mı?”
Yaşlı doktor gözlerini kapadı.
Bu kadarı yetti.
Adamın artık açıklamaya ihtiyacı yoktu.
Usulca oturdu.
Hayır; sanki sandalyeye yığıldı.
Birkaç saniye yalnızca yere baktı.
Sonra omuzları titredi.
İki elini yüzüne kapadı.