داستان کوتاه / تاریخیShort Stories / Historical
Qamar ol-Moluk Vaziri: The Woman Who Did Not Hide Her Voice
زنان پیشرو قمرالملوک وزیری زنی که صدایش را پنهان نکرد تهران، سال ۱۳۰۳. لالهزار از همیشه شلوغتر بود. جلوی گراندهتل مردها دستهدسته ایستاده بودند. یکی با تعجب گفت: همینجا قراره اون زنه بخونه؟» مرد کناریش گفت: «میگن آره.» یکی دیگر …
- 1 dk okuma
- Videolu
Öykü videosu
Qamar ol-Moluk Vaziri: The Woman Who Did Not Hide Her Voice
زنان پیشرو
قمرالملوک وزیری
زنی که صدایش را پنهان نکرد
تهران، سال ۱۳۰۳.
لالهزار از همیشه شلوغتر بود.
جلوی گراندهتل
مردها دستهدسته ایستاده بودند.
یکی با تعجب گفت:
همینجا قراره اون زنه بخونه؟»
مرد کناریش گفت:
«میگن آره.»
یکی دیگر اخم کرد
«زن جلوی این همه مرد آواز بخونه؟
آخرالزمان شده.»
داخل گراندهتل،
پشت پرده،
قمر آرام ایستاده بود
هنوز بیست سالش نشده بود
صدای همهمهی مردم
تا پشت صحنه میآمد.
مردی نزدیکش شد.
آهسته گفت:
«قمر...»
«بیرون اوضاع خوب نیست.»
قمر چیزی نگفت.
مرد ادامه داد:
«خیلیها فقط برای شنیدن آواز نیومدن.
بعضیها عصبانیان.»
قمر پرسید:
«از چی؟»
مرد کمی مکث کرد.
«از اینکه یک زن
میخواد جلوی مردم بخونه.»
قمر لبخند تلخی زد.
مرد گفت:
«اگر با چادر و روبنده بری،
شاید دردسر کمتر بشه.»
قمر با همون لبخند تلخ ادامه داد::
«من اومدم بخونم...
نه اینکه خودمو از مردم قایم کنم.»
از روی صحنه
صدای تار بلند شد.
قمر چشمهایش را بست.
برای چند لحظه
همهمهی لالهزار محو شد.
یاد سالهای دور افتاد.
وقتی هنوز بچه بود
و کنار مادربزرگش
در مجالس مینشست.
مادربزرگ میخواند
و قمر
تحریرها را زیر لب تکرار میکرد.
آن دختر کوچک
حالا صدایی داشت
که مرتضی نیداوود را هم متوقف کرده بود.
مرد پشت پرده دوباره صدایش زد:
«قمر...
نوبت توئه.»
قمر نفس عمیقی کشید.
پرده کنار رفت.
همهمهی سالن
کمکم خوابید.
قمر قدم اول را برد