زکریای رازی

داستان کوتاه / تاریخیShort Stories / Historical

زکریای رازی

قصه شب |کامبیز افلاکی ‌بزرگان ایران زمین | زکریای رازی ری، حدود سال ۲۶۵ خورشیدی صدای دمِ چرمی در اتاق می‌پیچید. — محکم‌تر بزن. شاگرد دوباره دسته‌های دم را فشرد. زغال‌های کوره سرخ‌تر شدند. زکریا خم شد و ظرف سفالی …

  • 1 دقیقه خواندن
  • با ویدیو
شروع خواندن ویدیوی داستان نشان کردن

ویدیوی داستان

زکریای رازی

قصه شب |کامبیز افلاکی

‌بزرگان ایران زمین | زکریای رازی

ری، حدود سال ۲۶۵ خورشیدی
صدای دمِ چرمی در اتاق می‌پیچید.
— محکم‌تر بزن.
شاگرد دوباره دسته‌های دم را فشرد.
زغال‌های کوره سرخ‌تر شدند.
زکریا خم شد و ظرف سفالی را با انبر جابه‌جا کرد.
شاگرد سرفه‌ای کرد.
— استاد، اگر این یکی هم طلا نشد چه؟
زکریا چشم از ظرف برنداشت.
— دوباره امتحان می‌کنیم.
— تا کی؟
— تا وقتی بفهمم.
کنار کوره، پیه‌سوز کوچکی با فتیله‌ای لرزان می‌سوخت. بوی زغال، فلز داغ و مواد تند در اتاق پیچیده بود.

چند لحظه گذشت.
ماده داخل ظرف جوشید.
ناگهان صدایی آمد.
تق!
ظرف ترک برداشت.
شاگرد عقب پرید.
— خراب شد!
زکریا سریع ظرف را از روی کوره برداشت.
روی سنگ، تکه فلز تیره و بدشکلی مانده بود.
شاگرد خندید.
— این هم طلای جناب زکریا!
زکریا جواب نداد.
فلز را با انبر برداشت و نزدیک پیه‌سوز گرفت.
— عجب...
— چی؟
— رنگش را ببین.
— سیاه شده.
— می‌دانم.
— پس شکست خوردیم.
زکریا نگاهش کرد.
— از کجا فهمیدی؟
شاگرد به فلز اشاره کرد.
— طلا نیست.
زکریا آرام گفت:
— من هم اول همین را می‌خواستم.
— حالا چی؟
زکریا فلز را روی میز گذاشت.
— حالا می‌خواهم بفهمم چرا این‌طور شد.
شاگرد شانه بالا انداخت.
— چه فرقی می‌کند؟ آخرش طلا نشد.
زکریا چیزی نگفت.
اما آن شب دیگر کوره را روشن نکرد.

صبح، شاگرد برگشت.
زکریا هنوز بیدار بود.
کنار ظرف‌های سوخته، چند کتاب باز بود.
شاگرد گفت:
— تمام شب خوا

جمله‌هایی را که دوست دارید لمس کنید

    داستان‌های همین دسته

    زنده ماند به عشق مردی که سهم نانش را نمی‌خورد خشم و نان