حق با من

داستان کوتاه / اجتماعیShort Stories / Social

حق با من

زندگی امروز من و تو حق با من صبح، لیلا به حمید گفت: «امروز ساعت شش دکتر دارم. فقط یک ساعت زودتر بیا، بچه‌ها رو نگه دار.» حمید بند کفش‌هایش را بست و گفت: «ساعت پنج خونه‌ام. چشم.» لیلا از …

  • 1 دقیقه خواندن
  • با ویدیو
شروع خواندن ویدیوی داستان نشان کردن

ویدیوی داستان

حق با من

زندگی امروز من و تو
حق با من
صبح، لیلا به حمید گفت:
«امروز ساعت شش دکتر دارم.
فقط یک ساعت زودتر بیا، بچه‌ها رو نگه دار.»
حمید بند کفش‌هایش را بست و گفت:
«ساعت پنج خونه‌ام. چشم.»
لیلا از صبح
بچه‌ها را آماده کرد،
خرید رفت،
غذا پخت،
لباس شست،
قبض‌ها را پرداخت کرد
و با همان دردی که چند هفته بود پنهانش می‌کرد،
خانه را جمع‌وجور کرد.
ساعت پنج لباس پوشید
و مدارکش را داخل کیف گذاشت.
اما حمید نیامد.
تماس گرفت.
«کجایی؟»
حمید گفت:
«تصادف کردم.»
لیلا با نگرانی پرسید:
«چی شد؟»
«چیزی نشده.
داشتم مسافر پیاده می‌کردم، یکی زد به ماشین.»
لیلا چند لحظه سکوت کرد.
«حمید، من فقط یک ساعت ازت خواستم.»
و تماس را قطع کرد.
نزدیک یازده شب،
حمید خسته به خانه برگشت.
پاکتی پول روی میز گذاشت و گفت:
«اجاره جور شد.»
لیلا به پاکت نگاه کرد.
«من به دکتر نرسیدم.»
حمید گفت:
«می‌تونستی بچه‌ها رو هم با خودت ببری.»
لیلا خندید؛
خنده‌ای کوتاه و تلخ.
«آره، من همیشه می‌تونم.»
حمید گفت:
«صبح تا عصر شرکت بودم،
شب هم پشت فرمان؛
فقط برای اینکه فردا صاحبخانه در نزنه.»
لیلا جواب داد:
«من فقط خواستم یک بار زودتر بیای.»
بعد آرام‌تر گفت:
«دیگه از خستگی توان ندارم، حمید.
تو اصلاً منو نمی‌بینی.»
با عصبانیت به‌سمت اتاق رفت
و در را بست.
حمید همان‌طور که رفتنش را نگاه می‌کرد، گفت:
«به خدا از خستگی،
چشم‌های خودمم دیگه چیزی نمی‌بینه.»
مکث کرد و ادامه داد:
«تو مگه م

جمله‌هایی را که دوست دارید لمس کنید

    داستان‌های همین دسته

    آخرین خنده نیره چهارده‌سالگی من کوچه‌ای که معجزه می‌فروخت