Bölüm 5داستانهای دنبالهدار / زن دومSerialized Stories / The Second Wife
Son Ev
“Hamileyim.”
- 4 dk okuma
- Videolu
“Hamileyim.”
Bu iki kelime, birkaç saniyeliğine içimdeki her şeyin susmasına yetti.
Ne Behram'ın sesini duyuyordum, ne Leyla'nın nefeslerini, ne de kendi sesimi.
Sadece Leyla'nın karnına bakıyordum.
Sonra gözüm Behram'a kaydı.
Yüzü bunu gerçekten bilmediğini söylüyordu.
Dudakları kıpırdadı.
“Ne?”
Leyla yine dedi ki:
“Hamileyim.”
Behram oturdu.
Bense söyleyecek bir şey bulamıyordum artık.
Çantamı aldım.
Behram dedi ki:
“Mehnaz... bekle.”
Döndüm.
“Ne için? Öğrenmem gereken bir şey daha mı var?”
Dedi ki:
“Konuşmamız lazım.”
Dedim ki:
“Hayır. Konuşmak için üç yılın vardı. Yarından itibaren başka türlü konuşacağız.”
Ve o evden çıktım.
O gece eve dönünce sabaha kadar uyumadım.
Ne ağladım, ne bir şey kırdım.
Sadece oturup düşündüm.
Yirmi beş yıllık hayatı.
Babamın bana bıraktığı parayı.
Çocuklarımı.
Behram'ın “Merak etme, ben varım,” dediği bütün o zamanları.
Sabah olunca ilk kez onun “var olmasını” artık istemediğimi anladım.
Birkaç gün sonra bir avukatla konuştum.
Belgeleri topladım.
Hesaplar, vekâletname, para transferleri, evin satın alınması.
Behram önce inkâr etti.
Sonra dedi ki:
“Mehnaz, beni rezil etme.”
Dedim ki:
“Seni ben rezil etmiyorum. Sadece benim olanı geri alıyorum.”
Evi geri vermezse her şeyin peşine yasal yoldan düşeceğimi söyleyerek onu tehdit ettim.
Bu kez artık bir “Sonra düzeltiriz” ile yatışan Mehnaz değildim.
Dedim ki:
“O para babamın mirasıydı. Ne sana hediye, ne de ikinci hayatına sermaye.”
Haftalar sürdü.
Kavga etti.
Yalvardı.
Çocukların öğreneceğini söyledi.
Dedim ki:
“Öğrenmeleri gerek.”
Sonunda geri adım attı.
Benim paramla aldığı ev geri döndü.
Kendi evimizi de iki çocuğun adına yaptım.
Çocukların masrafı da belirlendi.
Sonra boşanma davası açtım.
Kâğıtları önüne koyduğum gün uzun uzun onlara baktı.
Dedi ki:
“Gerçekten yirmi beş yıllık hayatı bitirmek mi istiyorsun?”
Ona baktım.
Dedim ki:
Hayır.
Sen onu üç yıl önce bitirdin.
Başını önüne eğdi.
Sonra dedi ki:
“Peki ya ben?”
Neden bilmiyorum ama güldüm.
“Sen mi?”
Biraz durdum.
“Sen Leyla'yı seviyorsun.
Artık bunu saklamana gerek yok. Git onunla yaşa.”
Bana baktı.
“Mehnaz...”
Dedim ki:
Bugünden itibaren özgürsün Behram.
Sahip olmak için onca yalan söylediğin şey.”
Ama hayat bazen düşündüğümüzden daha tuhaf ilerler.
Leyla aradı.
Numarası uzun süre telefonun ekranında kaldı, açmadım.
İkincisinde açtım.
Dedi ki:
“Sadece bir şeyi bilmeni istedim.”
Sustum.
Dedi ki:
“Behram'dan ayrıldım.”
Dedim ki:
“Bu artık benim meselem değil.”
Dedi ki:
“Biliyorum.”
Sesi titriyordu.
“Hamileliği de sürdürmedim.”
Birkaç an hiçbir şey söylemedim.
Ne hissetmem gerektiğini bilmiyordum.
Sevinmiyordum.
Üzgün de değildim.
Sadece yorgundum.
Sordum:
“Neden?”
Dedi ki:
“Çünkü kiminle yaşadığımı daha yeni anladım.”
Sustu ve devam etti:
“Behram'ı, kimse yokken bana yardım eden bir adam sanıyordum. Sonra bana aldığı evin senin paranla alındığını öğrendim. Sana ne söylediğini, bana ne söylediğini öğrendim... sonra da sana nasıl el kaldırdığını gördüm.”
Durdu.
“Ömrümün geri kalanını bir gün aynı adamı karşımda göreceğim günü bekleyerek geçirmek istemedim.”
Sonra daha sakin bir sesle dedi ki:
“Ve evet... para ve ev de gidince aşk adını verdiğim şeylerin çoğunun belki de aşk olmadığını anladım.”
Bu cümlesi aklımda kaldı.
Ona acıdığım için değil.
Belki de ilk kez ikimiz de aynı adamı, bize kurduğu hikâyeler olmadan gördüğümüz için.
Ondan sonra Leyla'yla bir daha konuşmadım.
Behram'la boşanmamız birkaç ay sonra kesinleşti.
Son gün, adliyenin önünde duruyorduk.
Behram daha yaşlı görünüyordu.
Gerçekten daha yaşlı.
Dedi ki:
“Mehnaz... bir şey sorabilir miyim?”
Dedim ki:
“Sor.”
Dedi ki:
“Hiç şans yok mu?”
Ona baktım.
Bir zamanlar bu soruyu sorsaydı belki kalbim titrerdi.
Ama o gün içimde bir şey sakindi.
Dedim ki:
“Nereye dönmek için?”
Cevabı yoktu.
Yanından geçip gittim.
Birkaç adım atınca bana seslendi.
Dönmedim.
Sadece elimi kaldırdım ve yürüdüm.
Leyla gitmişti.
Ben gitmiştim.
Çocuklar da artık onunla eskisi gibi değildi.
Bazen bütün bu hikâyenin tek bir cümleyle başladığını düşünüyorum:
“Yalnızdım.”
Şimdi her şey bittiğine göre, bu hayatta benim de suçsuz olmadığımı biliyorum.
Belki ilişkimize daha çok dikkat etmeliydim. Behram'a, kendime, aramıza yavaş yavaş giren mesafeye daha çok.
Belki ortak bir hayatın sadece aynı çatı altında kalmakla sürmediğini daha erken anlamalıydım; ona zaman ayırmak, konuşmak, dinlemek, öğrenmek ve birbirini yeniden görmek gerekir.
Bugün ayrılıktan mutlu değilim.
Bu hayat için yirmi beş yıl emek vermiştim. Anılar biriktirmiş, çocuk büyütmüş, yaşlanmış, umut bağlamıştım.
Ve şimdi anlıyorum ki daha iyi yaşamayı, daha iyi sevmeyi ve sessizliğin konuşmanın yerini almasına izin vermemeyi benim de daha çok öğrenmem gerekiyordu.
Ama bir şeyi de anladım:
Ortak bir hayattaki ilgisizlik, yorgunluk ya da mesafe iki kişinin de payı olabilir;
ama yalan, ihanet ve gizlilik, onu yapanın seçimidir.
Kendi payımı kabul ediyorum.
Ama başkasının günahını sırtlanmıyorum.
Behram yalnızlıktan kaçmak için başka bir hayat kurdu.
İlk hayatını korumak için yalan söyledi.
İkinci hayatını sürdürmek için ilk hayattan çaldı.
Ve kimseyi kaybetmemek için öyle çok uğraştı ki...
Sonunda herkes gitti.
Dostum,
Behram yalnızlıktan korkuyordu.
Ama ondan kaçmak için hayatındaki insanları öyle kırdı ki
sonunda ona kalan tek şey o yalnızlık oldu.
Son