Bölüm 2داستانهای دنبالهدار / زن دومSerialized Stories / The Second Wife
Tanımadığım Ev
Kapı açıldı.
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Kapı açıldı.
Karşımda uzun kahverengi saçlı bir kadın duruyordu.
“Ben Mehnaz'ım. Behram'ın karısı,” dedim.
Gülümsemesi dondu.
“Siz... yani... ben... affedersiniz...”
Elini kapı kasasına dayadı.
“İçeri girebilir miyim?” dedim.
Kenara çekildi. “Evet... buyurun.”
Şık ve aydınlık bir evdi. Krem rengi koltuklar, uzun perdeler ve pahalı tablolar. Masanın üstünde bir orkide saksısının yanında iki porselen fincan vardı.
“Ev senin mi?” diye sordum.
Titreyen bir sesle “Behram aldı,” dedi.
Gözüm tablolarda kaldı.
İçimden dedim ki:
“Bana kendi evimizin perdelerini değiştirecek paramız yok derdi.”
Leyla başını önüne eğmişti.
Oturdum. Elleri titriyordu.
“Evli olduğunu biliyor muydun?” diye sordum.
Telaşla “Siz sadece aynı çatı altında yaşıyorsunuz. Artık onunla ilgilenmediğini, karı koca ilişkinizin bile bittiğini söylüyordu,” dedi.
“Bitmemişti. Azalmıştı. Pek çok karı koca gibi. Bazen ben yorgundum, bazen o. Aramıza bir sessizlik girmişti ama sessizlik yalan söylemeye izin değildi,” dedim.
Leyla usulca “Onu artık sevmediğinizi sanıyordum,” dedi.
“Bunu o mu söyledi, yoksa sen mi inanmak istedin?” diye sordum.
Cevap vermedi.
Sonra birden hıçkırıklara boğuldu.
“Mehnaz Hanım, Behram'la tanıştığımda kiralarım birikmişti. İki işte çalışıyordum. Kızım babasının yanında yaşıyordu. Behram bana yardım etti. Önce borç verdi, sonra bu evi aldı.”
“Demek parasına âşık oldun?” dedim.
Gözyaşlarını sildi.
“Bilmiyorum. Önce beni kurtardığını düşündüm. Sonra yardımın nerede bitip bağımlılığın nerede başladığını anlayamaz oldum.”
Ona baktım.
“Leyla, Behram'ın parası olmasaydı yine ona âşık olur muydun?”
Bir süre sustu.
“Bilmiyorum... beni en çok korkutan da buydu.”
“Yoksulluk insanı pek çok şeye razı olmaya zorlar. Ama sen benim var olduğumu biliyordun,” dedim.
“Biliyorum. Kendimi masum göstermek istemiyorum,” dedi.
“Ne zamandır benden ayrılmasını bekliyorsun?” diye sordum.
“Üç yıldır.”
“Neden üç yıl?”
Gözleri yine doldu.
“Çünkü üç yıl önce nikâh kıydık.”
Sanki ayağımın altındaki toprak çekildi.
İsfahan görevi için ona azık hazırladığım sabah aklıma geldi.
“Demek sen üç yıldır onun yasal karısıydın ve benim haberim bile yoktu,” dedim.
Leyla ağlıyordu.
Usulca “Yalanı sana umut verdi, bana sahte bir huzur. Ama sen benim var olduğumu biliyordun,” dedim.
Başını önüne eğdi.
Başka bir şey söylemedim.
Birkaç an yalnızca Leyla'nın sessiz ağlaması duyuldu.
Birden koridordan ayak sesleri geldi.
Leyla başını kaldırdı.
Bakışlarımız karşılaştı.
Kilitte bir anahtar döndü.
İkinci bölümün sonu — devam edecek...