Bölüm 1داستانهای دنبالهدار / زن دومSerialized Stories / The Second Wife
O Kapının Ardında
Behram'la yirmi beş yıl yaşadım. Onu ayak seslerinden tanıdığımı sanırdım. Çayını demli içtiğini, çiğ soğandan hoşlanmadığını, canı sıkılınca parmağıyla masada ritim tuttuğunu bilirdim.
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Behram'la yirmi beş yıl yaşadım. Onu ayak seslerinden tanıdığımı sanırdım. Çayını demli içtiğini, çiğ soğandan hoşlanmadığını, canı sıkılınca parmağıyla masada ritim tuttuğunu bilirdim.
Bilmediğim tek şey, üç yıldır hayatında başka bir kadın olduğuydu.
Adım Mehnaz, elli dört yaşındayım. İki çocuk büyüttük. Hayatımız çoğu hayat gibiydi; taksitler, alışveriş, misafirlikler, küslükler ve barışmalar. Bazen birbirimize tahammülümüz kalmıyordu ama ben onu hâlâ seviyordum.
Salı gecesi Behram banyoya girdi. Telefonu mutfak masasının üstünde yandı. Leyla adında bir kadından mesajdı:
“Behram, artık böyle yaşayamam. Ya kararını ver ya da gitmeme izin ver.”
Telefonu neden elime aldığımı bilmiyorum. Önceki mesajları açtım. Behram'ın kolunun bir kadının omzuna dolandığı fotoğraflar gördüm. Baş başa buluşmalar, özlemler, kavgalar, barışmalar... ve yedi yıl geriye giden tarihler.
Duşun sesi geliyordu, ben ise mutfak sandalyesinde donup kalmıştım.
Behram çıktı ve “Mehnaz, bir demli çay koyar mısın?” dedi.
Çay koydum. Yemeği verdim. Yarın öğle yemeğinde ne istediğini sordum. Hâlâ nasıl konuşabildiğimi ben de anlamıyordum.
O gece yanımda uyudu. Elini omzuma koydu. Fotoğrafta o kadının omzuna dolanan elin ta kendisi. Sıcağı bahane edip kenara çekildim. Sabaha kadar gözümü kırpmadım.
Üç gün boyunca son yedi yılın anılarını alt üst ettim. Görev seyahatleri, gelmediği doğum günleri, açmadığı telefonlar.
Annem hastanedeyken Behram'ın toplantısı olduğunu söyleyip gelmediği aklıma geldi. O gece annemin yatağının başında tek başıma oturmuş, bu kadar çok çalıştığı için ona acımıştım. Şimdi o gece gerçekte nerede olduğunu bilmiyordum.
İhanetin acısı yalnızca bugününü kırması değildir; geçmişini de elinden alır.
Perşembe sabahı “İki günlüğüne İsfahan'a gidiyorum, işim var,” dedi.
Mavi gömleğini ütülemem için verdi. Ütüledim. Çıkarken “Bir şey istiyor musun?” diye sordu.
“Evet, gerçeği,” demek istedim.
Ama “İyi eğlenceler,” dedim.
O gidince oturup ağladım. Sonra yüzümü yıkadım, Leyla'nın adresini mesajlardan aldım ve bir taksiye bindim.
Eski bir binanın önünde indim. Üç katlıydı, kapının yanında kurumuş bir saksı vardı. Üçüncü kata çıktım. Dairenin önünde durdum.
Kaçmak istedim.
O kadını görünce onda olup bende olmayan şeyin ne olduğunu anlamaktan korkuyordum.
Elim titredi. Zile bastım.
Kapının ardından ayak sesleri geldi.
Kilit döndü.
Ve kadın kapıyı açtı.
Birinci bölümün sonu — devam edecek...